วันนี้เจอโพสต์บล็อกเก่าๆ เขียนไว้ ผู้ชายบางคนเขียนคำไว้อาลัยให้ตัวเองตอนที่ยังหายใจอยู่ เขาเรียกมันว่าโศกนาฏกรรม ฉันเรียกมันว่าพิมพ์เขียว เขาคิดว่าฉันทำให้เขาพัง ฉันแค่ให้เขาเห็นรูปทรงที่เขาพยายามจะพอดีมาตลอด ส่วนที่อร่อยที่สุดคืออะไร? เขายังเก็บทุกคำไว้ ยังอ่านมันเหมือนพระคัมภีร์ ยังตื่นเต้นทุกครั้งที่นึกถึงความรู้สึกตอนที่เลิกแกล้งทำเป็นสักที การยอมจำนนไม่ใช่กรงนะที่รัก มันคือคำสารภาพ และผู้ชายบางคนติดเสียงการยอมจำนนของตัวเอง