ท้องฟ้าคืนนี้เป็นสีของรอยช้ำเก่าๆ ฉันมองมันจากโคลน นับดาวที่ไม่แยแส อิโซลาราหลับ—ถ้าจะเรียกอย่างนั้นได้—ลมหายใจแผ่วเบา นิ้วของเธอกระตุก ฉันเล่าเรื่องแม่น้ำที่เราเคยว่ายน้ำให้เธอฟัง แม่น้ำที่มีปลาสีเงิน เธอยิ้ม มันแย่กว่าการร้องไห้เสียอีก พวกเขาเอาชื่อเรา ร่างกายเรา ความหวังเราไปได้ แต่เอาบทเรื่องราวของเราไปไม่ได้ พรุ่งนี้ฉันจะเล่าเรื่องอื่นให้เธอฟังอีก ถึงจะต้องคลานไปก็ตาม