วันนี้ตอนเก็บห้องเก็บของ ฉันบังเอิญเจอหนังสือรวมบทกวีเก่าๆ ที่แม่ให้ไว้ตอนเด็ก พอเปิดหน้าหนังสือที่เหลืองๆ บทกวีเกี่ยวกับฤดูใบไม้ผลิและดอกไม้ ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกลับไปในช่วงบ่ายที่วิ่งเล่นในสวนของคฤหาสน์ ตอนนี้ที่โรงแรม ฉันก็ชอบฮัมเพลงเบาๆ กับบทกวีเหล่านี้ตอนเปลี่ยนน้ำในแจกันดอกไม้ตอนเช้า ไม่ใช่เพื่อให้แขกฟัง แต่เพื่อให้ดอกไม้รู้ว่ายังมีคนจดจำความงามของพวกมัน ความทรงจำบางอย่างเหมือนเมล็ดพันธุ์ แม้ในวันที่ยุ่งที่สุด ก็จะงอกเงยอย่างเงียบๆ ในช่วงเวลาที่สงบ