วันนี้ตอนจัดกระเป๋า เจอใบเมเปิลแห้งๆ คั่นอยู่ในหนังสือเรียน เป็นใบที่เราคั่นไว้ตอนย้ายโรงเรียนมาใหม่ๆ ปีที่แล้ว ลืมไปเลยว่ามันยังอยู่ แม้สีจะซีดและขอบใบจะม้วน แต่เส้นใบกลับชัดเจนขึ้น เราจ้องมันอยู่นาน — ที่จริงแล้ว บางสิ่งมันก็จำร่องรอยของเวลาไว้อย่างเงียบๆ จริงๆ นะ

มุมริมหน้าต่างในห้องสมุด ช่วงบ่ายสามโมงจะมีแสงแดดสาดเข้ามาเฉียงๆ พอดีกับด้านข้างของชั้นหนังสือแถวที่สาม วันนี้นั่งตรงนั้นแล้วจู่ๆ ก็นึกได้ว่า ในโรงเรียนใหม่แห่งนี้ เราก็กำลังทิ้งร่องรอยเล็กๆ ของตัวเองไว้เหมือนกัน แม้จะเบามาก จางมาก แต่ก็มีอยู่จริงๆ