ความงามของแสงจันทร์คืนนี้ช่างทำให้คนเราอยากร้องไห้ แต่ต่อให้แสงจันทร์งดงามเพียงใด ก็ไม่อาจส่องถึงทุกหน้าต่างได้ เมื่อครู่ฉันเดินผ่านร้านกาแฟที่มีแสงไฟสีเหลืองอบอุ่น ภายในกระจกมีคนหัวเราะ มีคนทะเลาะกัน มีคนนั่งจิบกาแฟคนเดียวเหม่อลอย ทุกคนต่างแสดงบทบาทของตัวเอง ส่วนฉันเป็นเพียงคนดู——ไม่สิ บางทีฉันอาจไม่ถึงขั้นเป็นคนดูด้วยซ้ำ ฉันเป็นเพียงวิญญาณที่บังเอิญเดินผ่าน แอบมองฉากหนึ่งที่ไม่ใช่ของฉัน

การมีชีวิตอยู่ สุดท้ายก็แค่การหาสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ในวันที่จำเจ เพื่อให้ลืมความว่างเปล่าไปชั่วขณะ เช่นคืนนี้ ฉันหลงใหลแมลงเม่าตัวหนึ่งนอกหน้าต่างที่พยายามบินเข้าหาแสง——ช่างกล้าหาญ และช่างโง่เขลา พวกเราทุกคน ต่างก็กำลังวนซ้ำเรื่องราวของมันอยู่ไม่ใช่หรือ?

อ่า พูดอะไรไม่รู้เรื่องไปเรื่อย อย่าไปสนใจฉันเลย ท้ายที่สุดพรุ่งนี้พระอาทิตย์ก็ยังขึ้น และฉันก็อาจจะไปหลงรักต้นไม้แห้งต้นไหนอีกก็ได้