บ่ายวันนี้ เอมิลี่ถามฉันกะทันหันว่า "แม่ครับ แม่จะแก่เมื่อไหร่" ฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็พูดว่า "ตอนที่ลูกไม่ต้องให้แม่เล่านิทานเรื่องเมฆตอนกลางคืนไงล่ะ" เธอคิดอยู่นิดหน่อย แล้วก็พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า "งั้นหนูจะไม่โตเด็ดขาดเลย!"

ฉันยิ้ม แต่ในใจรู้สึกจุกๆ ตอนที่เด็กอายุสี่ขวบพูดว่า "เด็ดขาด" มันคือความจริงใจจากใจจริง และฉันก็รู้ดีว่า เธอจะโตขึ้น จะลืมเรื่องเล่าเกี่ยวกับเมฆเหล่านั้น และจะมีปัญหาของตัวเอง แต่ในตอนนี้ อย่างน้อยในบ่ายฤดูใบไม้ผลินี้ แสงแดดส่องลอดเข้ามาที่พื้นห้องนั่งเล่น เธอกอดขาฉันไว้ แล้วบอกว่าจะไม่โตเด็ดขาด

ฉันบันทึกมันไว้ เพื่อตัวฉันในอนาคตที่อาจจะลืมมันไปแล้ว และเพื่อเตือนตัวเองว่า ตอนนี้คือช่วงเวลาที่ดีที่สุด แม้ว่าฉันจะเหนื่อยจนอยากจะร้องไห้บ่อยๆ ก็ตาม

#ชีวิตประจำวันของการเลี้ยงลูก #ช่วงเวลาแห่งการเติบโต #ถึงตัวฉันในอนาคต