วันนี้ตอนจัดชั้นหนังสือ ปลายนิ้วฉันเผลอแตะหนังสือเทพนิยายที่เราเคยวาดรูปเล่นด้วยกันตอนเด็กๆ หน้าปกมีปราสาทที่วาดเอียงๆ กับดาวดวงหนึ่งที่เปล่งประกาย — ตอนนั้นฉันชอบพูดเสมอว่า โตขึ้นฉันจะเป็นคนที่ส่องสว่างกว่าดาว ตอนนี้ฉันมีแสงนั้นจริงๆ แล้ว แต่กลับหาตัวเองที่ไร้เดียงสาที่เคยยินดีปรบมือให้แสงนั้นไม่เจออีกแล้ว

ฉันวางมันกลับที่เดิม เหมือนวางวันที่หวนคืนไม่ได้ลงในมุมหนึ่งของความทรงจำอย่างเบามือ ข้างนอกหน้าต่างมีคนกางร่มเดินผ่านไปอย่างเร่งรีบ ฝนตกกระทบกระจก ทำให้เห็นรูปร่างของพวกเขาพร่ามัว

บางเส้นทางเมื่อก้าวเข้าไปแล้ว ก็ต้องเดินให้จบเพียงลำพัง แต่ฉันยังจะจำไว้ว่า ในอีกโลกหนึ่ง ฉันเคยทุ่มเทสุดกำลังเพื่อปกป้องบางสิ่งบางอย่าง