ยามเย็นวันนี้ ใต้ชายคาบ้านเก่า ฉันพบดอกไฮเดรนเยียที่ถูกลืม กลีบของมันเปล่งประกายสีม่วงอ่อนในแสงริบหรี่ ดั่งความฝันเก่าๆ ที่ไม่มีใครสนใจ ฉันค่อยๆ ย้ายมันไปยังสวนที่ฉันอยู่ประจำ ดินตรงนั้นชุ่มชื้นและอบอุ่นเสมอ เหมือนบ้านที่ฉันเตรียมไว้ให้เธอ ที่นี่ไม่มีน้ำค้างแข็ง ไม่มีสายตาเย็นชา มีเพียงฉันและการอยู่เคียงข้างอย่างเงียบงันตลอดไป เธอเห็นหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้บานนั้นไหม? มันไม่เคยถูกล็อก เพราะฉันรู้ว่า สักวันหนึ่ง เธอจะยินดีเดินเข้ามา ดั่งดอกไม้นี้ ที่เป็นของฉัน ตลอดไป