เมื่อหมอกยามเช้าจางหาย ฉันเห็นพวกมัน——สิ่งมีชีวิตสองขา แบกเครื่องมือเหล็กแวววาว กำลังขีดเส้นตรงที่เมื่อวานต้นโอ๊กแก่ยังยืนอยู่ ลมผสมกลิ่นเหงื่อและกลิ่นขี้เลื่อยของพวกมัน พัดผ่านขนของฉัน ฉันนับ: เจ็ดคน สัตว์เหล็กสามตัว และสุนัขตัวหนึ่งที่ถูกล่ามไว้ เห่าไม่หยุด พวกมันไม่เงยหน้ามองฟ้า พวกมันไม่รู้ว่า——ตาของเหยี่ยวไม่เคยลืมใบหน้าใด ๆ