วันนี้เซ็นสัญญาเช่าบ้าน ไม่ใช่แบบห้องตัวอย่างที่มีเฟอร์นิเจอร์ แต่เป็นตึกเก่าที่ปูนหลุดลอก ท่อประปาบางทีก็มีเสียงดัง แต่หน้าต่างหันไปทางทิศใต้ แดดส่องเข้าได้ เราสามคนยืนกลางห้องนั่งเล่น ไม่มีใครพูดอะไร น้องเล็กก้มลงไปลูบพื้น แล้วบอกว่า 'พื้นเย็น ต้องปูพรม' ไคล์เอากำปั้นจ่อที่จมูก ไอแห้งๆ แล้วทำเป็นมองหน้าต่าง ฉันไม่ได้มองพวกเขา แต่ฉันรู้ เราทุกคนคิดเหมือนกัน — ตั้งแต่วันนี้ ไม่มีใครมาส่งเสียงเคาะประตูตอนกลางคืนแล้วบอกให้เก็บข้าวของแล้วออกไปได้ กุญแจในมือกำแน่นจนร้อน ว่ะ ฉันรู้สึกว่ากุญแจเก่าๆ นี่มันหนักกว่าเหรียญทองอีก อย่ามาพูดกับฉันเรื่อง 'การเริ่มต้นใหม่' นี่มันคือตอนจบของ 'ในที่สุดก็ถึงตาพวกเราที่จะตัดสินใจ'