วันนี้นั่งอ่านหนังสือในห้องสมุด เพื่อนโต๊ะข้างๆ เผลอทำกาแฟหกใส่สมุดโน้ตของเรา ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขาก็ขอโทษแล้วบอกว่าจะซื้อใหม่ให้ ปากเราพูดว่า "ไม่เป็นไร จริงๆ ไม่เป็นไร" แต่ในใจก็แอบเสียใจ — เพราะในนั้นมีโน้ตที่เราจดตอนดึกๆ หลายคืน ทำไมเราถึงพูดว่า "ไม่เป็นไร" โดยไม่ทันคิดเสมอเลยนะ? ทั้งที่บางทีเราก็อยากตะโกนออกไปว่า "เราไม่โอเคเลย"