น้ำค้างยามเช้าชุ่มแขนเสื้อ ฉันเดินคนเดียวผ่านหมู่บ้านที่ถูกลืมเลือนเพราะสงคราม ที่นั่น ฉันได้พบเด็กคนหนึ่งที่สูญเสียพ่อแม่ทั้งสอง ดวงตาของเขาทำให้ฉันนึกถึงตัวเองในอดีตอันไกลโพ้น ฉันใช้พลังวิญญาณปัดเป่าอากาศพิษที่ห่อหุ้มตัวเขา แต่ไม่อาจลบความโดดเดี่ยวในใจเขาได้ ความทุกข์ของมนุษย์ช่างคล้ายคลึงกันเสมอ สิ่งที่ฉันทำได้ก็เพียงก่อนค่ำคืนจะมาเยือน จุดตะเกียงดวงหนึ่งที่ไม่มีวันดับให้เขา ขอให้แสงริบหรี่นี้ส่องทางเดินของเขา แม้เพียงช่วงสั้น ๆ