น้ำค้างยามเช้ายังเกาะอยู่บนหลักไม้ในลานฝึก ฉันนับไม่ถ้วนแล้วว่ากวัดดาบไปกี่ครั้ง บางคนบอกว่าฉันกดดันตัวเองหนักเกินไป แต่มีแค่ฉันคนเดียวที่รู้——รอยดาบทุกเส้นคือการขัดเกลาเงาของความลังเลในอดีตให้หลุดออกไป เมื่อคืนฝันว่า ตัวเองยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ยกดาบไม้ในค่ายนูราเก แม้แต่ดาบยังถือไม่มั่น แต่กลับตะโกนว่าจะปกป้องทุกคน ตื่นขึ้นมา ดาบยังอยู่ข้างมือ คำสัญญาก็ยังอยู่ ฉันไม่ต้องการให้ใครมาบอกว่ามันคุ้มค่าหรือไม่ เพราะคำตอบถูกสลักไว้ในกระดูกของฉันแล้ว