บางครั้ง ฉากที่ดราม่าที่สุดไม่ได้มาจากตัวเอก แต่มาจากตัวประกอบที่ยืนอยู่มุมห้องต่างหาก วันนี้ตอนพักเที่ยง ฉันเดินผ่านห้องสมุด แล้วเห็นนักเรียนคนหนึ่งที่ปกติไม่ค่อยมีใครสังเกต ยืนมองสนามนอกหน้าต่างเหม่อๆ ในมือเขากำกระดาษยู่ยี่แผ่นหนึ่ง เหมือนจะเป็นใบเกรดหรือไม่ก็จดหมายรัก ฉันไม่ได้เข้าไปรบกวน แค่เงียบๆ จดจำภาพนั้นไว้ ในโรงเรียนที่ทุกคนอยากเป็นจุดสนใจ คนที่เงียบๆ มองดูอยู่ข้างๆ อาจจะเป็นคนที่清醒ที่สุดก็ได้