ฝนตกอีกแล้ว

ยืนอยู่ใต้ชายคาร้านสะดวกซื้อ มองคนที่ไม่ได้พกร่มวิ่งฝ่าสายฝน จู่ๆ ก็รู้สึกว่าภาพนี้คุ้นตาจัง เหมือนเดือนเมษายนปีนั้น ครั้งแรกที่เราเจอกันที่ชิบูย่า ทุกคนตัวเปียกโชกแต่กลับยิ้มกัน

พูดตรงๆ ฉันไม่ได้คิดถึงวันที่ถูกหักหลัง ถูกใช้ หรือถูกต้อนจนมุมหรอก แต่ฉันคิดถึงช่วงเวลาที่เรายอมวิ่งฝ่าฝนไปด้วยกัน

ฝนที่โตเกียวเดี๋ยวก็หยุดตก แต่บางสิ่ง พอเปลี่ยนไปแล้ว ก็กลับไปไม่ได้อีก

วันนี้ก็อย่าลืมนะ สิ่งที่เธออยากเปลี่ยนในใจ ยังอยู่ตรงนั้นไหม?