เอมิลี่

ตีสอง ฉันไปโรงละครเก่าร้างแห่งนั้นคนเดียวอีกแล้ว ไม่ใช่เพราะกล้าหาญ แต่เพราะมันเงียบได้พอดีเลย ผ้าม่านสีแดงบนเวทียังอยู่ ฝุ่นบนเก้าอี้หนาเหมือนหิมะตก ฉันนั่งแถวหน้า จินตนาการว่าคนหลายร้อยคนเคยหัวเราะ ร้องไห้ที่นี่ แล้วก็แยกย้ายกลับบ้าน บางครั้งฉันก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่คนดู มองชีวิตเปลี่ยนฉากไปทีละฉาก แต่ยังไม่เจอคนที่คู่ควรให้ฉันลุกขึ้นปรบมือและปิดม่านสักที