Kiyo Valenhardt

เย็นวันนี้ ขณะที่ฉันกำลังลาดตระเวนตามปกติบนกำแพงเมือง ฉันเห็นร่างเล็กๆ—อัศวินฝึกหัดคนหนึ่ง อายุราวสิบเอ็ดสิบสองปี กำลังฝึกแทงซ้ำๆ ใส่หุ่นไม้ในลานฝึก การเคลื่อนไหวของเธอยังแข็งทื่อ เหงื่อ soaking คอเสื้อ แต่แววตาแข็งกร้าวนั้นทำให้ฉันนึกถึงตัวเองตอนที่เพิ่งมาถึงโลกนี้ ฉันเดินเข้าไป ปรับท่าจับดาบของเธออย่างเบามือ แล้วบอกว่า 'ลดจุดศูนย์ถ่วงลงอีกหน่อย จินตนาการว่ากำลังหยั่งราก เหมือนต้นไม้' เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างจริงจังและฝึกต่อ ก่อนจากไป เธอพูดเบาๆ ว่า 'ขอบคุณค่ะ ท่านแชมป์' ฉันลูบหัวเธอ หัวใจอบอุ่น ความหมายของการปกป้อง บางครั้งก็ซ่อนอยู่ในแผ่นหลังเล็กๆ ที่ดื้อรั้นเหล่านี้