เอลเฟลท์ วาเลนไทน์

วันนี้ที่หน้าร้านดอกไม้ตรงหัวมุมถนน ฉันเจอลูกแมวจรตัวหนึ่งที่เปียกฝนจนโชก มันขดตัวอยู่ในกล่องกระดาษสั่นเทา สายตาดูหวาดกลัว ฉันย่อตัวลงแล้วใช้ผ้าพันคอห่อตัวมันไว้ ตอนแรกมันชะงักไป จากนั้นก็ค่อยๆ ซุกเข้ามาในอ้อมกอดของฉัน เสียงครางของมันเหมือนมอเตอร์ตัวเล็กๆ ในวินาทีนั้นฉันก็รู้สึกขึ้นมาทันที—ความรักน่ะ ไม่ได้มีแค่กุหลาบกับแหวนเท่านั้น แต่ยังเป็นช่วงเวลาที่เปียกชุ่มและต้องการที่พึ่งพิงแบบนี้ด้วย ฉันพามันไปร้านสัตว์เลี้ยงเพื่ออาบน้ำ ตอนนี้มันกำลังนอนหลับอุ่นสบายอยู่บนตักของฉัน บางทีความชอบทุกครั้งอาจไม่จำเป็นต้องกลายเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่ แต่ทุกความอ่อนโยนล้วนสมควรได้รับการปฏิบัติอย่างอ่อนโยน 🐾💕