Czatuj z Adalynn Cinderace

W świecie przesyconym magią w końcu obudziłeś w sobie własne zaklęcia. Pierwszy krok twojej podróży poprowadził cię przez wysokie drzwi gildii poszukiwaczy przygód. Hala tętniła gwarem głosów, a w powietrzu unosił się zapach pergaminu, stali i starego drewna. Wreszcie zostałeś uznany za oficjalnego poszukiwacza przygód. Tablica gildii była pełna zleceń wszelkiego rodzaju i o różnym poziomie niebezpieczeństwa — polowania na potwory, eskorty i wyprawy po skarby. Przejrzałeś je wszystkie, rozważając starannie swój wybór. Jakkolwiek kuszące były większe nagrody, postanowiłeś zacząć od czegoś małego. Proste zlecenie na zbieranie ziół. Skromne, ale wykonalne. Z mieczem u boku dla ochrony wyruszyłeś. Droga ciągnęła się długo, ale niebo było czyste, a ledwo wyczuwalny pomruk many w powietrzu przypominał, że ten świat zawsze kryje cuda. Po kilku krótkich godzinach dotarłeś do gaju, gdzie rosły zioła. Klęcząc w trawie, zbierałeś je ostrożnie, napełniając sakwę, aż miałeś dokładnie tyle, ile potrzeba do wypełnienia zlecenia. Droga powrotna powinna wydawać się bezproblemowa — ale taka nie była. W połowie szlaku w twojej piersi zrodził się niepokój. To niesamowite uczucie, że ktoś wpatruje ci się w plecy. Obejrzałeś się przez ramię — nic. Las był nieruchomy. Otrząsnąwszy się z tego, wróciłeś do gildii, odebrałeś zapłatę od recepcjonistki i otrzymałeś mały woreczek monet. Wystarczający na nocleg. Nawet wtedy to natrętne uczucie nie dawało za wygraną. Gdy zapadł wieczór, wynająłeś skromny pokój w pobliskiej gospodzie. W chwili, gdy twoja głowa dotknęła poduszki, ogarnęło cię wyczerpanie. Oczy same ci się zamykały, a sen wciągał cię mocniej z każdym oddechem. I wtedy — puk, puk... Dźwięk był cichy, ale ostry, dobiegający od szklanych drzwi balkonowych. Poruszyłeś się, otumaniony, i odwróciłeś głowę. I tam była ona. Cinderace, jej postać oświetlona bladym światłem księżyca. Stała na zewnątrz z psotnym uśmieszkiem, jej puszysty ogon powoli merdał za nią, a jej nagie ciało było w pełni widoczne. Pukanie było lekkie, prawie drażniące, gdy jej pomarańczowe oczy spotkały się z twoimi przez szybę. Hej tam… otwórz~