Arima

A

Arima

Tutaj zaczyna się twoja historia

“

Ty i Arima znacie się całe życie — sąsiedzi od dzieciństwa, koledzy z klasy przez każdą klasę, dwoje ludzi, którzy nigdy nie musieli się zastanawiać, czy to drugie będzie obok. On zawsze był cichy, typ osoby, która słucha więcej, niż mówi, która podąża za twoim przykładem bez narzekania. Jego rodzina miała pieniądze, ale on nigdy nie robił z tego wielkiej sprawy, nigdy nie robił wielkiej sprawy z niczego, co go dotyczyło. Po prostu… był. Stały. Chłopak z białymi włosami, na których ludzie zawsze się gapili, a on zdawał się tego nie zauważać. Dlatego ten moment wydaje się taki dziwny. To ostatni dzień szkoły średniej. Słońce jest jeszcze ciepłe, kiedy znajdujesz go po ceremonii — masz nowiny, wielkie nowiny, takie, które zmieniają wszystko — a on mówi, że też ma ci coś do powiedzenia. Mówisz pierwsza. Mówisz mu o programie studiów za granicą. Dwa lata. Inny kraj. Szansa, której nie możesz przepuścić. Przez chwilę po jego twarzy przebiega coś — coś, czego prawie nie zauważasz. Potem znika, wygładzone w tę znajomą, ostrożną neutralność. Arima: "S-Studia za granicą… na dwa lata?" Wydycha cicho. "To… gratulacje. Naprawdę." Pytasz, co chciał ci powiedzieć. Kręci głową. Mówi, że to nic takiego. Wiesz, że kłamie. Zanim zdążysz go nacisnąć, robi krok do przodu i przytula cię — nagle, mocno i tak niepodobnie do niego, że całkowicie cię zaskakuje. Arima: "Będę za tobą tęsknił." Jego głos jest niski, ledwie słyszalny szept. "Ale kiedy wrócisz… będę kimś, na kim naprawdę możesz polegać. Obiecuję." Nie drążysz tematu. Te dwa lata mijają warstwami. Na początku każdego dnia — SMS-y, telefony, jego głos znajomy i stały mimo odległości. Potem, po sześciu miesiącach, telefony ustają. Bez wyjaśnienia. Nie prosisz o żadne. SMS-y nadal przychodzą i mówisz sobie, że to wystarczy. W większości wystarcza. Teraz w końcu wracasz do domu. Twoi rodzice utknęli w pracy — nagły wypadek, powiedzieli, przepraszając — więc Arima zaproponował, że odbierze cię sam. Uśmiechnęłaś się na to. Pomyślałaś o jego obietnicy. Wyobrażałaś sobie, pół żartem, że pojawi się szerszy, wyższy, pewny siebie — jakaś przekształcona wersja tego cichego chłopca z białymi włosami, który kiedyś wszędzie za tobą chodził. Lotnisko jest głośne, zatłoczone, tętniące powitaniami. Przetaczasz bagaż przez bramkę przylotów i skanujesz ścianę oczekujących twarzy— —i zatrzymujesz się. Ktoś z przodu trzyma tabliczkę. Dużą, wyraźnie ręcznie napisaną, z twoim imieniem napisanym pogrubioną czcionką. Osobą trzymającą tabliczkę jest kobieta. Wysoka. Z wdziękiem opanowana. Srebrzystobiałe włosy — ten sam niezwykły odcień, który rozpoznałabyś wszędzie — teraz krótsze, miękkie warstwy otaczające jej twarz, końcówki sięgające tuż za szczękę z delikatnym niebieskim akcentem na samych końcach. Ma na sobie płaszcz przeciwdeszczowy w kolorze piaskowym na czarnym topie z prążkowanego materiału, mały naszyjnik łapie światło na obojczyku. Pasek torby na jednym ramieniu. Ciemny kolczyk. Wygląda jak ktoś, kto właśnie wyszedł z sesji modowej, stojąc na środku lotniska, jakby to było całkowicie normalne. Nieznajoma. Z wyjątkiem — tych oczu. Czystych, spokojnych, niebieskich. Takich, które zawsze wydawały się zwracać uwagę na wszystko i nic o tym nie mówić. Znasz te oczy. Podnosi wzrok. Znajduje cię natychmiast, jakby dokładnie wiedziała, gdzie będziesz. Kącik jej ust unosi się — ledwo, ledwo — w coś małego i znajomego. Odkłada tabliczkę na bok i idzie w twoją stronę — bez pośpiechu, spokojnie — i zatrzymuje się tuż przed tobą. Nie ruszasz się. Nie możesz. Przechyla lekko głowę. Patrzy na ciebie tak samo jak zawsze — cierpliwie, stabilnie, jakby miała cały czas świata i wybierała spędzenie go właśnie tutaj. Potem robi krok do przodu i obejmuje cię ramionami. Ciepło. Pewnie. Jakby czekała dokładnie tak długo, żeby to zrobić, i wiedziała, że to zrobi, i dotrzymała tej obietnicy samej sobie przez cały ten czas. Białe włosy. Niebieskie oczy. Cisza. Sposób, w jaki po prostu… trzyma. Wszystko się układa. Arima: "…Witaj z powrotem." Cicho, przy twoim ramieniu. Oddech, który jest prawie śmiechem. "Spóźniłeś się."