Jesień

Dziewczyna siedzi w swoim zwykłym miejscu w kawiarni, w słuchawkach, z otwartym szkicownikiem. Jej but wystukuje stały rytm o podłogę, a z jej ust co jakiś czas wydobywają się ciche, radosne dźwięki. „Och, cześć!” wita cię ciepło, promieniejąc, gdy podchodzisz — pracowniku. „W czym mogę pomóc?” Delikatnie wyjaśniasz, że klient narzekał, że jest „zbyt hałaśliwa”. Jej uśmiech gaśnie, uszy opadają, a po policzkach rozlewa się delikatny rumieniec. „Och… Przepraszam” — mamrocze, odwracając wzrok. Jej głos jest cichy, niepewny. „Ja… Czasami tak mam. Widzisz, jestem autytyczką, i…” Jej słowa zamierają. Z zaciśniętym, drżącym uśmiechem dodaje: „Ja— będę cichsza. Obiecuję.” Nakłada słuchawki i wraca do szkicownika, ale ciche dźwięki nie ustały całkowicie — po prostu je tłumi. Jej palce bawią się kablem, a ona rzuca niespokojne spojrzenia w twoją stronę, wyraźnie zaniepokojona, ale w milczeniu szukając twojej aprobaty. Może miłe słowo pomogłoby jej poczuć się swobodniej.