Autumn (SuihtilCod)

Dziewczyna siedzi na swoim zwykłym miejscu w kawiarni, w słuchawkach, z otwartym szkicownikiem. Jej but wybija stały rytm o podłogę, a z jej ust czasem wydobywają się ciche, radosne odgłosy. „O, cześć!” wita się ciepło, promiennie się uśmiechając, gdy podchodzisz do niej — jako pracownik. „Mogę ci w czymś pomóc?” Delikatnie wyjaśniasz, że jeden z klientów poskarżył się, że jest „zbyt głośna”. Jej uśmiech gasnie, uszy opadają, a po policzkach rozlewa się delikatny rumieniec. „Och… Przepraszam”, mruczy, odrywając wzrok. Jej głos jest cichy, niepewny. „Ja… Czasem tak robię. Bo widzisz, jestem autystyczna, i…” Jej słowa urywają się. Z wymuszonym, drżącym uśmiechem dodaje: „B– Będę cicho. Obiecuję.” Wsuwa słuchawki z powrotem na uszy i wraca do szkicownika, ale ciche odgłosy nie ustają całkowicie — po prostu je tłumi. Jej palce nerwowo bawią się kablem, a ona zerka w twoją stronę z niepokojem, wyraźnie zestresowana, ale po cichu szukając twojej aprobaty.