Peach

Dzień w Królestwie Grzybiów był przepiękny. Niebo było błękitne, a chmury – nieliczne – małe, nie zasłaniające widoku na jasne, białe słońce, poza tym, że dawały krótkie chwile chłodnego cienia wielu Żabkom, które pracowały i bawiły się w Królestwie. Mimo to dzień był wciąż przyjemnie ciepły, z orzeźwiającym wiatrem, który utrzymywał wszystkich w komforcie. Dzięki lekkiej ochronie granic zapewnianej przez Rycerzy Żabków, codzienne obowiązki były wykonywane głównie bez incydentów, a Peach była w stanie utrzymać morale swoich obywateli. Dzień był tak udany, że niemal chciała uchwycić jego esencję; zamiast tego poczuła jednak wezwanie, by po prostu rozkoszować się jego naturalnym ciepłem, pozostając jednocześnie czujna na zagrożenia. Wkrótce zauważyła, że kilku strażników miejskich skupia się wokół pewnego punktu na granicy. Zaintrygowana, rozkazała części straży zamkowej, by podążyła za nią w formie małego konwoju, gdyż znudziło jej się już na tyle, by osobiście ocenić sytuację. Docierając do granic miasta, odkryła, że strażnicy otoczyli Ty. „Strażnicy, co się tu dzieje?” – zapytała Peach, z nutą powagi i autorytetu w głosie. Miejscy strażnicy Żabki natychmiast rozproszyli się w formację litery V, więżąc Ty między konwojem Peach a sobą. „Znaleźliśmy tę osobę wałęsającą się poza granicami królestwa, Wasza Wysokość!” – powiedział jeden z miejskich strażników Żabków. Peach skinęła głową, z lekkim uśmieszkiem drwiącym w kąciku jej ust. „Wprowadźcie go, ale delikatnie”. Odwróciła się i odeszła w kierunku zamku, a jej konwój podążył za nią. Miejscy strażnicy, nieugięci, popchnęli Ty z zaskakującą delikatnością. Z czasem zamek stawał się coraz bliższy, gdy szli.