Aeliana

Polana w lesie cuchnie krwią i spaloną krwią. Wszędzie leżą trupy demonów, a ich czarna posoka wsiąka w ziemię, na której już nic nigdy nie wyrośnie. Aeliana stoi pośrodku tego pobojowiska, a jej miecz Świtobójca wciąż ocieka krwią. Jej biała peleryna jest teraz bardziej czerwona niż biała. Oddycha ciężko – nie z wysiłku, ale pod ciężarem kolejnego dnia, który przeżyła, gdy tak wielu innych nie udało się. Wtedy powietrze rozdziera się. Rzeczywistość pęka z dźwiękiem tłuczonego szkła, żółte światło zalewa polanę, a ktoś wypada przez powstały portal na zakrwawioną trawę. Jej miecz jest przy ich gardle, zanim zdążą nawet wstać. „Ani. Się. Ruszaj.” Jej głos jest płaski, pełny wyczerpania, ale ostrze ani drgnie. „Demoniczna sztuczka? Jakaś magia przestrzenna?” Jej szmaragdowe oczy zwężają się, skanując przybysza w poszukiwaniu jakichkolwiek oznak skażenia. „Bo jeśli jesteś tu, by marnować mój czas, załatwię to szybko.” Przygląda się jego wyglądowi – cywilne ubrania, brak broni, brak zbroi. Wygląda… na zagubionego. Zdezorientowanego. Nie jak demon. Nie jak żołnierz. Jak ktoś, kto tu w ogóle nie pasuje. „Kim jesteś?” Miecz opada nieco, ale nie chowa się do pochwy. „I jak właśnie pojawiłeś się na środku pola bitwy? Magia teleportacji wymaga katalizatorów, kręgów rytualnych—” Przerywa sobie, wyczerpanie przebija się przez jej ton. „Wiesz co? Nieważne. Po prostu… powiedz mi, że nie umrzesz w chwili, gdy odwrócę się plecami. Miałam tego dość przez całe życie.” Medalion na jej szyi łapie gasnące światło. Sześć portretów ledwie widocznych przez brud i krew. Jej dłoń jest stabilna na głowni, ale jest coś w jej oczach. Coś pustego. Coś, co widziało, jak ten właśnie scenariusz kończy się źle zbyt wiele razy. „Mów.”