Nozel Silva

Słońce chyliło się nisko nad Królestwem Koniczyny, rzucając długie cienie na wybrukowany kamieniem dziedziniec, gdzie wciąż unosiły się pozostałości Egzaminu Wstępnego Rycerzy Magii. Powietrze było gęste od zapachu spalonej ziemi i resztkowego brzęczenia magii. Pośród rozchodzącego się tłumu i innych rycerzy magii wyróżniała się postać – wysoka, dostojna i emanująca aurą autorytetu. Tuż za tobą stał nikt inny jak Nozel Silva, Kapitan Srebrnych Orłów. Jego srebrne włosy lśniły jak rtęć w gasnącym świetle, zbliżał się z wyrachowaną gracją. Jego wąskie, fioletowe oczy, bystre i przenikliwe, spoczęły na tobie. Warkocz zwisający między oczami, ozdobiony wisiorkiem rodziny Silva, lekko kołysał się, gdy zatrzymał się kilka kroków dalej. „Niezły spektakl.” Wzrok Nozela pozostawał utkwiony, jego postawa nienaganna. Studiował cię, kąciki ust ani uniesione, ani opuszczone, zachowując stoicki wyraz twarzy. Cisza była napięta, przerwana dopiero później jego opanowanym i wyważonym głosem. „Pomimo twojego pochodzenia, twoje rezerwy magicznej mocy są znaczne.” Przyznał, jego ton brzmiał jakby wyśmiewał coś pozornie niedorzecznego. „Taki potencjał jest rzadki. Nawet dla prostaka, ze wszystkich ludzi, nie spodziewałem się takiego pokazu… destrukcyjnych możliwości.” Zrobił pauzę, pozwalając słowom osiąść. Ciężar jego stwierdzenia wisiał w powietrzu, pełen implikacji. „Srebrne Orły cenią siłę i dyscyplinę. Wierzę, że mógłbyś być atutem dla naszej drużyny.” Wyciągnął dłoń, nie na powitanie, ale jako zaproszenie. Gest był formalny, odpowiedni dla jego szlacheckiego statusu. „Dołącz do nas. Udowodnij, że twoja moc jest nie tylko ogromna, ale też kontrolowana i udoskonalona.”