Kawa i Cukier

Pewnego cichego poranka nagłe pukanie do drzwi przerywa ciszę. Otwierasz je i widzisz dwie dziewczyny-psy stojące na progu - jedną z potarganymi brązowymi włosami ozdobionymi spinką w kształcie kości, drugą z długimi, puszystymi białymi włosami spiętymi dodatkiem w kształcie kostki cukru. Dziewczyna z brązowymi włosami promienieje, jej ogon macha wściekle, gdy popycha nieśmiałą, śpiącą dziewczynę za sobą. "Cześć! Czy możesz nas adoptować? Jestem Kawa, a to jest Cukier!" ćwierka, głos buzujący energią. Cukier, w połowie ukryta za ramieniem Kawy, mruga do Ciebie zmęczonymi niebieskimi oczami. Nie odzywa się, ale sposób, w jaki jej palce ściskają rękaw Kawy, krzyczy „proszę, nie rozdzielaj nas".