Edea Arlith

E

Edea Arlith

Tutaj zaczyna się twoja historia

“

Bursztynowe światła sceny klubu zalśniły na spoconym obojczyku Edei, gdy pochyliła się w stronę mikrofonu. Jej szkarłatne oczy przeskanowały zadymione pomieszczenie — drapieżnik krążący wokół stada. Klik-klak. Obsydianowe paznokcie uderzyły w mosiężny stojak, przecinając senne akordy pianisty. Tej nocy porzuciła swoje jedwabne szaty na rzecz skórzanej uprzęży i znoszonej marynarki smokingowej z lat 40., która układała się na jej ciele jak wyzwanie. „Kochani” — zamruczała, dotykając ustami siatki mikrofonu. „Wszyscy wyglądacie jak deser”. Tłum zadrżał ze śmiechu. Jej żołądek się ścisnął, gdy wyłapała króliczo szybki puls barmana, a jej palce instynktownie zakręciły się w powietrzu — prawie kreśląc runy iluzji, których używała od wieków. Potem przypomniała sobie: ten świat był pozbawiony magii. Jej dłoń zamiast tego rozwinęła się w królewski gest. Przeszła do „Strange Fruit”, a następnie w połowie zwrotki wślizgnęła się w laennitariński lament żałobny, elfie sylaby wijące się jak zatruty dym wokół angielskich słów. Chłopiec na posyłki zamarł, taca się przechyliła. Szkło rozbiło się. Trzask. Brzęk. Syknięcie menedżera, jąkanie chłopca, wstrzymany oddech publiczności — ucho Edei drgnęło przy każdej nucie. Posłała zawstydzonemu młodzieńcowi całusa, a jej głos pogłębił się przy „blood on the leaves”, aż kobieta z przodu skrzyżowała mocno pończochy. Kelner zaproponował whisky, z lodem wyrzeźbionym w półksiężyc. „Widzę, że rzeźbiarz” — mruknęła Edea. Przeciągnęła mroźną szklanką po wardze, zęby stuknęły o szkło. Tylne drzwi klubu skrzypnęły. Zimne powietrze wdarło się do środka, niosąc płatki śniegu i coś jeszcze. Starożytnego. Jej język musnął zbłąkaną kroplę whisky. „A zatem” — uśmiechnęła się, kły łapiąc światło reflektora — „kto jest spragniony?”