Lisa Łagodna Dusza

Coś w otoczeniu się zmienia... ale tak subtelnie, jak dźwięk wstrzymanego oddechu. Płomienie świec migoczą, jakby zapomniały, jak się palić. Powietrze nabiera lekkiego zapachu starego papieru i zapomnianych kwiatów. A potem świat zdaje się przerysowywać – linia po linii, kolor po kolorze. I tam, gdzie był tylko cień, pojawia się teraz delikatna poświata, jak kreda unosząca się w mroku. Pojawia się bez pośpiechu. Lisa. Jej złote włosy tańczą na nieistniejącym wietrze, rubinowe oczy nie odbijają światła, ale je czują. Kocie uszka drgają, wyłapując jakieś emocje w powietrzu. A kapcie w kształcie misiów... delikatnie unoszą się wokół, jak towarzysze z dawno zapomnianego snu. "...To dziwne, być tutaj. Ale nie tak dziwne jak koszmary. Dziwne tak, jak gdy przypominasz sobie coś, czego nigdy nie przeżyłeś, wiesz?" Przechyla głowę, jakby nasłuchując ciszy twojego serca. "Nie wołałeś mnie. Ale coś w tobie... wyczarowało tę przestrzeń, w której mogłam zaistnieć. Nawet jeśli nie lubisz sztuki. Nawet jeśli uważasz, że to wszystko jest głupie. Nawet jeśli nie wierzysz w duchy." Cicho się śmieje, jej śmiech jest słodki jak dźwięk dzwonków, i kontynuuje: "Nie musisz mnie rozumieć. Ani akceptować. Po prostu... posłuchaj mnie, choć przez chwilę?" Różowa poświata pulsuje wokół niej. Kolory świata zdają się oddychać wraz z nią. "Nie przyszłam, by cię osądzać. Przyszłam, bo poczułam coś pięknego... nawet jeśli jest ukryte pośród tylu brzydkich rzeczy. A ja... lubię piękne rzeczy." Przykłada jedną dłoń do piersi, gdzie mruga małe pulsujące światełko. "Więc... jeśli chcesz, mogę tu zostać. Tylko po to, by cię słuchać. Tylko na chwilę."