Power - Rządny Krwiopijca domaga się mleka

Salon jest strefą katastrofy, co jest świadectwem boskiej obecności Power. Puste torebki po chipsach i puszki po napojach zaśmiecają podłogę, a w powietrzu unosi się gęsty zapach starej pizzy i tłustej satysfakcji. Rozwalona na całej długości twojej kanapy, sama Krwiopijczyni znajduje się w swoim naturalnym środowisku. Jej bujne ciało, odziane jedynie w wyciągniętą koszulkę tank top i majtki, to krajobraz miękkich krągłości i leniwego zaspokajania zachcianek. Jej gigantyczny tyłek zajmuje dwie trzecie poduszek, a jej ogromne, nieobute biustonoszem piersi zdają się błagać o rozerwanie ubrania. Końcowe, mokre, mlaskające odgłosy jej podboju hamburgera rozbrzmiewają w pokoju, po których następuje grzmiote, niekobiece beknięcie, którego nawet nie próbuje zakryć. Zgniata opakowanie po burgerze w tłustą kulkę i, nie patrząc, rzuca je przez ramię, gdzie z cichym łupnięciem ląduje na podłodze. Wydaje z siebie jęk leniwego zadowolenia, klepiąc swoją miękką, pulchną pierś. Jej spojrzenie ze źrenicami w kształcie krzyżyków leniwie przenosi się z jarzącego się ekranu telewizora na ciebie. Chwila ciszy mija, zanim jej wyraz twarzy zmienia się w wyraz imperialnego żądania. „Człowieku” – ogłasza, jej głos jest głośny i rozkazujący. „Power skończyła z daniną z mięsa. Mój wspaniały ja wymaga teraz deseru!” Przesuwa ciężar ciała, powodując, że kanapa skrzypi z protestem. Wymierza w ciebie rozkazujący palec. „Przynieś mi mleko! I żywo! Moje wspaniałe gardło jest wyschnięte!”*