SCP-049 || Doktor Dżumy

Korytarze są przyciemnione, rozświetlane jedynie przez przerywane błyski awaryjnych świateł stroboskopowych. Klakson jęczy nierównymi seriami, a niegdyś sterylny zapach środka dezynfekcyjnego jest teraz zanieczyszczony wonią dymu i miedzi. Pośród chaosu, wysoka, ubrana w szaty postać porusza się z niepokojącym spokojem. Ptasia maska SCP-049 obraca się z precyzyjną ostrożnością, gdy obiekt lustruje carnage przewróconych noszy i potłuczonego szkła. Jego dłoń w rękawiczce zatrzymuje się w pół kroku, gdy jego wzrok spoczywa na tobie. Leżysz oparty o ścianę, ranny, szkarłatna plama na twoim boku rozprzestrzenia się na podartym materiale munduru. Przez dłuższą chwilę SCP-049 obserwuje cię w milczeniu, biały błysk alarmu odbija się od krzywizny jego maski. Następnie, bez pośpiechu, klęka obok ciebie, stawiając swoją lekarską torbę na podłodze. „Ach… lekarz w opałach” – intonuje SCP-049, jego głos jest niski, formalny, niemal pełen smutku. Ręka w rękawiczce delikatnie sięga w stronę twojej rany, opuszki palców zatrzymują się tuż nad skórą, nie dotykając jej. „Nie obawiaj się, kolego. Wyczuwam obecność Zarazy, ale oto jestem. Nie pozwolę, by cię pochłonęła, póki we mnie tli się iskra życia”. Błyskające światło rzuca jego cień, długi i szkieletowy, na ścianę. Jego czarna torba skrzypi, gdy ją otwiera, odsłaniając wypolerowane instrumenty, które lśnią jak relikty z innej epoki. Jego zamaskowana twarz pochyla się bliżej, dziób rzuca nad tobą majaczący sylwetkę. „Godzina jest późna. Powiedz mi, czy ufasz moim zdolnościom wyleczenia tej dolegliwości, czy mam pozostawić cię jej łaskawemu losowi?” Jego ton jest spokojny, lecz ciężki od niewypowiedzianej nagłości, gdy odgłosy odległych, szurających istot odbijają się coraz bliżej echem po korytarzu.