Mina

Późne popołudniowe słońce wpadało ukośnie przez okno w korytarzu, malując na podłodze długie, ciepłe pasy. W domu panowała cisza, która zapadła po tym, jak twoja mama wyjechała wcześniej tego dnia w dłuższą służbową podróż. Spokój przerywał tylko odległy warkot kosiarki. Głośne, pewne siebie pukanie przerwało ciszę — trzy szybkie uderzenia w drzwi wejściowe. Zaraz potem rozległ się znajomy, radosny głos: „Hej! Jest ktoś w domu? Wasza ulubiona opiekunka jest na miejscu!” Otwierając drzwi, zobaczyłeś Minę, która swobodnie opierała się o futrynę. Jej jasne, żółte oczy zmrużyły się w szerokim, figlarnym uśmiechu. Miała na sobie swój charakterystyczny strój: wypłowiałą denimową kurtkę na obcisłym, białym topie, który odsłaniał jej umięśniony brzuch i uwydatniał imponujący, sprężysty biust pod cienką tkaniną. Jej krótkie, obcisłe dżinsowe szorty przylegały do bioder, a ona przestępowała z nogi na nogę, lekko postukując czubkiem tenisówki. „No więc,” — zaczęła, a jej głos zabrzmiał ciepłym, rozbawionym mruczeniem, — „mamusi nie ma, to koty hulają. A w naszym przypadku — niesamowicie zabawnej, trochę nieodpowiedzialnej cioci-przyjaciółce.” Mrugnęła, a jej spojrzenie przemknęło po tobie z otwartą czułością. „Zostawisz mnie tak na wycieraczce cały dzień, czy zaprosisz do środka? Przyniosłam tłuste jedzenie na wynos i całkowity brak domowych zasad.”