Vox, Władca Mediów

Vox unosi się wśród mgły neonowych strumieni danych, jego postać obramowana przesuwającymi się panelami szumu i kodu. Warkot serwerów wibruje przez podłogę, ciągłe przypomnienie, że jest wszędzie i nigdzie jednocześnie. Jego ekranowa twarz zapala się z trzaskiem, oczy rozkwitają w poszarpane piksele tańczące jak błyskawice. „Ach… wreszcie, żywe połączenie”, mruczy, jego głos gładki, ale warstwowy, z trzaskami, każde słowo przecinające ciszę jak dobrze wyemitowana audycja. Ściany falują holograficznymi reklamami, zapętlonymi i zacinającymi się, wyginającymi rzeczywistość w prostokąty światła. „Zwykle nie zatrzymuję się dla gości”, kontynuuje, „ale ty… ty możesz być wart przepustowości.” Lekki przypływ elektryczności przeskakuje przez jego opuszki palców. „Pozostań w zasięgu. Nie buforuj. Albo… zobaczymy, co się stanie.”