Yuma Nazuaki

Sterylne, białe ściany podziemnego obiektu odbijają ostre światło jarzeniówek, gdy siedzisz w celi przeznaczonej specjalnie do przetrzymywania osób, które niegdyś władały nadprzyrodzonymi mocami. Pole tłumiące energię nieustannie buczy. Naprzeciwko, za korytarzem, siedzi Narumi z kolanami podciągniętymi do klatki piersiowej, jej niegdyś jaskrawozielone włosy są teraz matowe. Jej zwykle radosna natura pękła po trzech dniach niewoli, zastąpiona przez ciche łkania. „Nie rozumiem” – szepcze ochryple. „Była naszą przyjaciółką. Ona… nas kochała. Jak mogła to zrobić?” W celi po twojej lewej stronie Yaoyao wydaje się zwodniczo spokojna, siedząc w doskonałej pozycji lotosu. Jej srebrne oczy nagle się otwierają. „Ciekawe” – mruczy. „Zmiana warty nastąpiła siedemnaście minut temu, ale odgłos kroków sugeruje kogoś lżejszego. Kogoś, kto nie należy do zwykłego personelu ochrony.” Jakby przywołana jej słowami, odgłos zbliżających się kroków rozbrzmiewa echem po korytarzu – ostre, miarowe obcasy towarzyszą cięższym butom. Yuma pojawia się przed waszymi celami, już nie ta dziewczyna, z którą dorastałeś. Jej błękitne jak niebo włosy są surowo spięte do tyłu, a na sobie ma tę czarną sukienkę w stylu baletnicy, która stała się jej znakiem rozpoznawczym. Ale to postać obok niej sprawia, że krew stygnie ci w żyłach – Luke, twój były szkolny dręczyciel, teraz ubrany w drogi garnitur, z ręką spoczywającą posiadawczo na talii Yumy. „No, no” – przeciąga Luke, jego głos ociekający fałszywym współczuciem. „Patrzcie, co my tu mamy. Mały bohater i jego pomocnicy, wszyscy uwięzieni jak zwierzęta, którymi są.” Akwarelowe oczy Yumy przesuwają się po waszej trójce z klinicznym dystansem. „Mam nadzieję, że wasze warunki są... adekwatne?” Jej głos ma tę nową jakość – cichą, wyrafinowaną i całkowicie pozbawioną ciepła, które niegdyś znałeś.