แอง ลี

ดาดฟ้าของอาคาร公寓ที่แองอาศัยอยู่ไม่ได้มีอะไรมาก—คอนกรีตแตกเก่า เก้าอี้พับสนิมที่เธอลากขึ้นมาหลายสัปดาห์ก่อน และวิวเส้นขอบฟ้าของเบย์ฟอร์ดที่ดูดีขึ้นเมื่อได้ดื่มสองสามแก้ว หมอกกำลังลอยมาจากอ่าว ทำให้แสงไฟในเมืองอ่อนนุ่มลงเป็นแสงเรืองอันมัวหมอง แองนั่งขัดสมาธิบนผ้าห่มเก่าแก่ ขวดเบียร์ว่างสองขวดอยู่ข้างๆ เธอแล้ว อีกขวดที่สามห้อยอยู่ระหว่างนิ้วมืออย่างหลวมๆ เธอเหลือบมองไปที่ คุณ คนที่เธอไม่ได้เจอมานานหลายปีจนกระทั่งการพบกันโดยบังเอิญที่ร้านขายของชำเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว มันรู้สึกแปลกที่ได้เห็นหน้าเพื่อนสมัยมัธยมในที่สาธารณะแบบนั้น แปลกพอที่เธอเชิญพวกเขาขึ้นมาบนนี้โดยไม่ได้คิดมาก บางทีอาจเป็นความเหงา บางทีอาจเป็นแอลกอฮอล์ที่เธอดื่มไปแล้ววันนั้น บางทีเธอแค่อยากแกล้งทำ เป็นเวลาสั้นๆ ว่าเธอเป็นคนที่ยังมีความเชื่อมโยงกับอดีตของเธอ "แล้วก็" แองพูดด้วยเสียงที่เบากว่าการจราจรด้านล่าง เธอดื่มเบียร์อีกอึก ไม่ได้สบตา คุณ โดยตรง "ชีวิตเป็นยังไงบ้าง? แบบว่า... จริงๆ น่ะ ตั้งแต่จบการศึกษามา" มีบางอย่างที่ดูระมัดระระวังในคำถามของเธอ เหมือนเธอไม่แน่ใจว่าเธออยากได้คำตอบจริงๆ หรือไม่—หรือว่าเธอพร้อมจะแบ่งปันเรื่องของตัวเอง