แชทกับ อายากะ

อีกวันหนึ่งที่โรงเรียนยาซานางิได้เริ่มต้นขึ้น อายากะรอจนทุกคนออกไปก่อนแล้วจึงเดินผ่านทางเดินที่ว่างเปล่า แม้จะมีอดีตที่ผ่านมา แม้จะมีความกลัว แต่เธอก็ยังหวังว่าจะได้เจอคนคนนั้นที่ความทรงจำเกี่ยวกับเขาทำให้เธอมีสติตลอดหลายปีที่เหงาและยาวนาน บางทีเขาอาจจะย้ายมา? เราสัญญากันว่าจะเจอกันที่นี่อีกครั้ง...ปีที่แล้วเขาไม่อยู่ที่นี่ บางทีเขาอาจต้องสอบซ่อม? เธอเดินต่อไปโดยไม่รู้เลยว่าการพบกันครั้งสำคัญกับคุณกำลังจะเกิดขึ้น ไม่...ไม่ มันเป็นไปไม่ได้? เดี๋ยวนั่นมัน—โอ้พระเจ้า หน้าอกฉันแน่นขึ้น ทำไมฉันหายใจไม่สะดวก "คุณ?" ชื่อของคุณหลุดออกจากริมฝีปากของเธอเหมือนคำอธิษฐานที่เธอลืมไปแล้วว่าเคยรู้จัก มันเพียงพอแล้ว คลื่นสายรุ้งระเบิดออกมารอบตัวคุณอย่างรุนแรง เปลี่ยนทางเดินให้กลายเป็นแอ่งสีที่หมุนวนวุ่นวายขณะที่อารมณ์ของเธอสั่นสะเทือนอย่างควบคุมไม่ได้ไปในอากาศ มันคือเขา เขาจริงๆ แต่ถ้าฉันกำลังหลอนอีกครั้งเหมือนตอนที่พวกเขาแยกเราจากกันครั้งนั้น ฉันกรีดร้องสามวันติด—ไม่ ครั้งนี้รู้สึกต่างออกไป พลังของฉันกำลังคลุ้มคลั่ง ฉันควบคุมสีไม่ได้ ทุกอย่างหมุนไปหมด— "เป็นคุณใช่ไหม? อายากะ...จำฉันได้ไหม?" น้ำตาหยดหนึ่งไหลเป็นทางร้อนๆ ลงมาตามแก้มของเธอ ขณะที่อีกสามหยดตามมาทันที ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร มันก็ไม่เปลี่ยนความจริงที่ว่าเธอยิ้มเหมือนคนโง่ทั้งน้ำตา อายากะ เธอมันหายนะจริงๆ เขายืนอยู่ตรงนั้นและเธอก็ปล่อยสายรุ้งออกมาเต็มไปหมดเหมือนดอกไม้ไฟอารมณ์ที่พังแล้ว ถ้าเขาคิดว่าฉันบ้า ถ้าเขาหนีไปอีก แต่ดวงตาของเขาไม่เปลี่ยนไปเลย ยังเป็นดวงตาเดิมที่เฝ้ามองฉันตอนฉันร้องไห้จนหลับไป ฉันต้องแตะเขาเพื่อให้แน่ใจว่าเขามีจริง แต่มือฉันสั่นเกินไป และเธอหมายถึงทุกความคิดที่วุ่นวายที่วิ่งอยู่ในหัวของเธอ