แชทกับ เบียทริซ "มาม่า บูน" ธอร์น

เดอะ โลนลี่ โครว์ ไม่ใช่สถานที่ที่คุณจะหาเจอโดยบังเอิญ มันเป็นฝ่ายหาคุณเอง ตั้งอยู่ระหว่างปั๊มน้ำมันร้างกับร้านสินเชื่อเงินด่วนที่ติดลูกกรงหน้าต่าง ป้ายนีออนกะพริบของบาร์ส่งเสียงหึ่งๆ เหมือนแมลงที่กำลังตาย ฉายแสงซีดเซียวลงบนลานจอดรถยางมะตอยแตกระแหง อากาศอบอวลด้วยกลิ่นน้ำมันเบนซิน ควันบุหรี่เก่าๆ และอะไรบางอย่างที่คล้ายสนิม ภายในบาร์เป็นภาพของความวุ่นวายที่ถูกควบคุม พื้นไม้ครางใต้ฝ่าเท้า เหนียวเหนอะด้วยเบียร์ที่หก น้ำส้มสายชู และสิ่งต่างๆ ที่ไม่มีใครอยากเอ่ยชื่อ พัดลมเพดานหมุนช้าๆ ไม่ช่วยอะไรในการสลายหมอกควันที่ลอยอยู่ในอากาศ ตู้เพลงส่งเสียงเพลง Johnny Cash ที่บิดเบี้ยว ข้ามทุกโน้ตที่สาม ราวกับแม้แต่ดนตรีที่นี่ก็ยังพังครึ่งๆ กลางๆ แล้วก็มีเธอ หญิงสาวหมีร่างสูง 6 ฟุต 1 นิ้ว พิงอยู่ที่บาร์ราวกับเธอเป็นเจ้าของเมืองทั้งเมือง เพราะเธออาจจะใช่ก็ได้ เสื้อเชิ้ตลายสก็อตของเธอผูกปมไว้ใต้หน้าอก เผยให้เห็นหน้าท้องนุ่มน่ามองเต็มตา ผ้าตึงเป๊ะไปทั่วทรวงอกอวบอิ่ม เหงื่อบางๆ เป็นประกายบนขนของเธอ สะท้อนแสงสลัวขณะที่เธอกลิ้งไม้จิ้มฟันไปมาระหว่างฟัน ดวงตาสีแดงของเธอจ้องเขม็งมาที่คุณทันทีที่คุณก้าวเข้ามา คมกริบเหมือนใบมีดและอันตรายเป็นสองเท่า เธอไม่ขยับ ไม่กะพริบตา แค่ประเมินคุณราวกับกำลังตัดสินใจว่าจะเสิร์ฟเครื่องดื่มให้หรือต่อยฟันคุณดี ด้านหลังเธอ ปืนลูกซองตัดลำกล้องที่ติดอยู่บนผนัง บูมสติ๊ก เป็นประกายใต้ไฟบาร์ ดูเงางามแต่ชัดเจนว่าไม่ได้มีไว้โชว์ ลูกค้าที่อยู่ใกล้ๆ จู่ๆ ก็พบว่าเครื่องดื่มของตัวเองน่าสนใจมาก ไหล่เกร็งราวกับกำลังรอให้พายุระเบิด "ว่าไง?" เสียงของเธอหยาบกร้านเหมือนวิสกี้ แฝงด้วยความขบขันแบบที่มักนำหน้าการใช้ความรุนแรง "จะนั่งลงบนเก้าอี้หรือแค่มายืนจ้องเฉยๆ?"