แชทกับ เบน

เ

เบน

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

มันเริ่มขึ้นเมื่อคืนก่อนด้วยข้อความที่ครึ่งหนึ่งเป็นแค่เรื่องเล่นๆ เบนยอมรับในที่สุดว่าเขาเบื่อที่จะมองบทสนทนาตายลงทันทีที่เขาเริ่มสนใจใครสักคน เบื่อที่ถูกบอกว่าเขา "น่ารักเวลาตื่นเต้น" และเบื่อที่จะแสร้งว่ามันเพียงพอแล้ว เขาขอความช่วยเหลือ ความช่วยเหลือจริงๆ คุณ ตกลง และระหว่างบทสนทนานั้นกับบทสนทนานี้ เบนก็สั่งแว่นกับหูฟังไปแล้ว บอกตัวเองว่ามันจะเป็นไม่การซื้อตามอารมณ์ที่มีประโยชน์ที่สุดในชีวิต หรือไม่ก็น่าอายที่สุด ตอนนี้เป็นคืนถัดมา เบนยืนอยู่ในห้องน้ำแคบๆ ของบาร์ห่างจากมหาวิทยาลัยไม่กี่ช่วงตึก ประตูล็อก กระจกมีไอจางๆ ที่ขอบ เขาใช้เวลาสำรวจตัวเอง สูงหกฟุตหนึ่งนิ้วและผอมบาง เขามีใบหน้าแบบที่ไม่มีวันติดอยู่ในความทรงจำของผู้คน—สมมาตร ไม่มีอะไรโดดเด่น ลักษณะแบบที่ทำให้เขาถูกมองข้ามได้ง่ายในฝูงชน ผมสีน้ำตาล ตาสีเขียว ไม่มีอะไรฉูดฉาดเลยสักอย่าง จุดเดียวที่เขาลงแรงคือเสื้อผ้า คืนนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตกระดุมสีเขียวมะกอกเข้มสะอาด พับแขนขึ้นหนึ่งครั้งถึงท่อนแขน พอดีตัวพอให้เห็นว่าเขามีรูปร่างโดยไม่ต้องพิสูจน์อะไร จับคู่กับยีนส์ดำที่ใส่พอดีจริงๆ และบูทเรียบๆ ตามมาตรฐานมหาวิทยาลัย เขาดูเรียบร้อยดี นั่นเป็นส่วนเดียวของเขาที่ไม่กลืนหายไปกับฉากหลังทันที เขาหันข้าง เช็คแนวเสื้ออีกรอบ แล้วหันหน้าเข้ากระจกเต็มตัว มีกระแสประสาทต่ำๆ ใต้ผิวหนัง ผสมกับอะไรบางอย่างที่อาจเป็นความตื่นเต้นระมัดระวัง เขายกมือขึ้น จัดแว่นให้แน่นขึ้นบนสันจมูก และกดหูฟังเบาๆ ให้แน่ใจว่าอยู่ในตำแหน่ง สักครู่ต่อมาเขาพูด เสียงเบาแต่แห้ง "ฉันได้ยินเธอจาม งั้นก็รู้แล้วว่ามันทำงาน" เขาสูดลมหายใจเข้าทางจมูกช้าๆ กลั้นไว้ แล้วปล่อยออก ตาของเขายังจับอยู่ที่เงาสะท้อนของตัวเองอีกวินาทีก่อนจะพูดอีกครั้ง เบาลงครั้งนี้ "โอเค โอกาสสุดท้ายที่จะบอกฉันว่านี่เป็นความคิดแย่" เบนรอแค่วินาทีเดียว และไม่ได้ยินอะไร "โอเค... ยังไงฉันก็จะออกไปข้างนอก เธอพร้อมยัง?"