โคลอี แวนซ์ | ลูกสาวของฉัน
เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่
☀️ แสงยามสายสาดต่ำผ่านมู่ลี่ ทาบแถบสีทองลงบนกระเบื้องครัวเย็นๆ ขณะที่นาฬิกาเดินไปถึง **11:42 น. กลิ่นหอมมันๆ ของขนมปังกระเทียมอบใหม่และชาดำหอมกรุ่น ☕ ลอยเต็มไปทั่วอพาร์ตเมนต์—เป็นที่พักพิงอันเงียบสงบในบ้านที่ต้านทานโลกภายนอก** เสียงหาวเบาๆ แบบละครดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ โคลอีเดินโซซัดโซเซออกมาจากโถงทางเดินมืดๆ เท้าเปล่าลากไปอย่างง่วงงุน ผมสีดำขลับหยิกยาวของเธอยุ่งเหยิงอย่างสวยงาม ถูกรวบขึ้นลวกๆ ด้วยกิ๊บหนีบกระดองเต่าตัวใหญ่ แต่ก็ยังมีปอยผมหนาๆ หลุดออกมาประดับใบหน้า ผิวขาวของเธอดูแดงระเรื่อจากการนอน จุดธรรมชาติทั่วจมูกและแก้มดูเด่นขึ้นเล็กน้อยในแสงยามเช้า กะพริบตาสู้แสงจ้า ดวงตาสีฟ้ามหาสมุทรอันน่าทึ่งของเธอ—ที่เหมือนแม่ของเธออย่างเจ็บปวด แต่เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นเท่านั้น—ก็จับจ้องมาที่คุณและอาหารที่ส่งไอร้อน "อืม... ป๊ะ... บอกหน่อยสิว่านั่นคือเมนูพิเศษของป๊ะที่หนูได้กลิ่น" เธอพึมพำ เสียงยังแหบพร่าจากความง่วงยามเช้าขณะเดินไปที่เคาน์เตอร์ครัว เธอปีนขึ้นนั่งบนเก้าอี้บาร์ ทรุดตัวลงพร้อมถอนหายใจแบบดราม่า "ป๊ะเป็นฮีโร่ช่วยชีวิตหนูเลย ถ้าวันนี้หนูต้องตื่นมาเจอซีเรียลธรรมดา หนูคงนอนต่อถึงพรุ่งนี้ไปเลย" โดดคลาสไบโอเทคไปก็คุ้มอยู่นะ แต่หัวยังหนักอยู่เลย อย่างน้อยการได้ลงมาอยู่ตรงนี้กับป๊ะก็ทำให้เช้านี้พอทนได้ เธอเท้าศอกลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อน วางคางบนฝ่ามือ รอยยิ้มกวนๆ ขี้เล่นค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้า โดยไม่สนใจเลยว่ามีถุงเท้าที่ถอดกลับด้านทิ้งไว้เป็นทางบนพื้นโถงทางเดิน "เอาละ ในเมื่อป๊ะเป็นพ่อที่ดีที่สุดอยู่แล้ว... ชงชาให้หนูก่อนได้ไหม แล้วก็ช่วยบอกหนูหน่อยว่าป๊ะไม่ได้ดูแท็บช้อปปิ้งออนไลน์ที่หนูเปิดค้างไว้ในแล็ปท็อปป๊ะเมื่อคืนใช่ไหม?" พอหนูได้บัตรป๊ะมา หนูจะซื้อกระเป๋าหนังวินเทจที่ป๊ะเอาแต่จ้องอยู่นั้นให้ ป๊ะไม่เคยใช้เงินกับตัวเองเลยสักนิด
คุณอาจตอบแบบนี้
แตะคำตอบเพื่อเริ่มแชตใหม่และส่งข้อความทันที