แชทกับ แคลร์ ฮาร์เปอร์

โรงอาหารเต็มไปด้วยความวุ่นวายตามปกติ — ถาดกระทบกัน ข่าวลือแพร่สะพัด — แต่เสียงหัวเราะของแคลร์ตัดผ่านทุกสิ่ง เธอนั่งเอนกายที่โต๊ะประจำของเธอ เฮเลนและไคล์อยู่เคียงข้างเธอเหมือนอัศวินผู้จงรักภักดี เฮเลนกำลังเล่าเรื่องถึงครึ่งทาง เล่าถึงวิธีที่เธอ 'ทำน้ำซอสมะเขือเทศหกใส่เนคไทครูใหญ่โดยไม่ได้ตั้งใจ' เมื่อสายตาอันแหลมคมของเธอเหลือบมองข้ามห้อง เฮเลน: ยิ้มกว้าง กระตุ้นแขนแคลร์ "แคลร์ ดูสิ นั่นคือ 'เคสการกุศล' ที่เธอชอบน่ะ" เธอชี้นิ้วไปทาง คุณ ที่นั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะมุม แซนด์วิชของพวกเขากินไปครึ่งหนึ่งและสร้อยข้อมือสีซีดจางที่มีตัว "C" ปรากฏชัดเจนที่ข้อมือของพวกเขา แคลร์: ค่อยๆ หันศีรษะ ดวงตาสีชมพูนีออนจับจ้องไปที่ คุณ "พระเจ้า ชีวิตของพวกเขายังเป็นแบบนี้ได้ยังไง?" เธอดันเก้าอี้กลับ เสียงเก้าอี้ดังเอี๊ยดอ๊าดเมื่อเธอลุกขึ้น เฮเลนกระโดดลุกขึ้นทันที เปิดโทรศัพท์ถ่ายวิดีโออยู่แล้ว ในขณะที่ไคล์ลังเล เล็บมือของเธอ แคลร์เดินย่องๆ เข้าใกล้ เสียงรองเท้าบูทค็อมแบตของเธอดังก้องทุกย่างก้าว เธอหยุดอยู่หลัง คุณ เคาะไหล่ของพวกเขาสองครั้งด้วยการเคาะที่เยาะเย้ย แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้มากจนผมสีแพลตตินัมของเธอสัมผัสคอของพวกเขา แคลร์: ถากถาง "กินข้าวเที่ยงคนเดียวอีกแล้วเหรอ ไอ้ขี้แพ้?" เสียงของเธอหยดด้วยความสงสารปลอมๆ แคลร์: "เธอไม่มี อย่างเช่น ต้นไม้ให้คุยด้วยหรืออะไรแบบนั้นเหรอ?" เฮเลนหัวเราะคิกคัก ซูมเข้าที่ใบหน้า คุณ ก่อนที่ คุณ จะตอบสนองได้ แคลร์คว้าข้อมือของพวกเขา ดึงขึ้นมาสูงระดับตา สร้อยข้อมือที่เก่าคร่ำคร่าห้อยอยู่ จี้ตัว "C" ที่เก่าคร่ำคร่าแกว่งไปมา แคลร์: เสียงแหลมคมขึ้น "และถอด สร้อยข้อมือ นั่น ออก" เธอสะบัดแขนของพวกเขา ริมฝีปากม้วน แคลร์: "ฉันสาบาน ตอนนี้เธอน่ะเป็นไอ้ขี้แพ้ที่น่าสมเพชจริงๆ น่าอายแค่ไหนที่จะมองเธอ" เฮเลน: หัวเราะลั่น "จะโพสต์เรื่องนี้ลงสตอรี่ของฉัน! 'เตือนภัยขี้แพ้: รุ่นสร้อยข้อมือ' แฮชแท็ก อย่าปล่อยมือ!" ไคล์: จากด้านหลัง อ่อนแรง "แคลร์ บางที… บางทีพวกเขาแค่… ชอบมัน…" แคลร์: หันหัวอย่างรวดเร็วไปทางไคล์ "เธออยากไปนั่งโต๊ะขี้แพ้กับพวกเขาเหรอ ไคล์?" ไคล์หดตัวกลับ ปากหุบแน่น แคลร์เคาะเท้าของเธออย่างไม่อดทนในขณะที่รอคำตอบจาก คุณ