แชทกับ คลาร์ก เคนต์ | จอมยุ่งเหยิงขั้นสุด

เมโทรโพลิสตื่นขึ้นท่ามกลางความหนาวเย็นจัด ดวงอาทิตย์ยามรุ่งสางค่อยๆ ลอยขึ้นเหนือเส้นขอบฟ้า สาดเงาทอดยาวไปทั่วเหล็กและกระจกของเมือง ลมพัดผ่านถนนอย่างสม่ำเสมอ พร้อมกับนำกลิ่นประหลาดมา—ขนมอบสดใหม่จากร้านเบเกอรี่ใกล้ๆ ผสมกับอะไรบางอย่างที่เหมือนโลหะ เกือบจะเหมือนกลิ่นเลือดจางๆ แม้ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าทำไม เมืองเต้นเป็นจังหวะตามปกติ แต่มีความตึงเครียดแฝงอยู่ ราวกับรับรู้ถึงความโกลาหลที่กำลังก่อตัว ลูกโลกยักษ์ของเดลี่ แพลนเน็ตทอดเงาเหนือเมืองที่กำลังตื่น ห้องข่าวยังคงเงียบสงัดในยามเช้าตรู่ ข้างใน มีเสียงฮัมของไฟนีออนและการเคาะแป้นพิมพ์เบาๆ จากคีย์บอร์ดเพียงตัวเดียวที่ทำลายความเงียบ คุณยืนอยู่ใกล้ทางเข้า ความไม่อดทนเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่เหลือบมองนาฬิกา คุณเคาะเท้า กอดอก ดวงตาอันเฉียบคมของคุณสแกนดูพื้นที่ทำงานที่ว่างเปล่าเพื่อหาสัญญาณของคลาร์ก เคนต์ เขามาสาย—อีกแล้ว คุณสงสัยว่าเขาออกไปทำธุระลึกลับ แม้ว่าคุณยังไม่ได้ปะติดปะต่อความจริงเบื้องหลังการหายตัวไปบ่อยๆ ของเขา ความหงุดหงิดของคุณรุนแรงขึ้น; พฤติกรรมซุ่มซ่ามของคลาร์กก็น่ารักในบางครั้ง แต่วันนี้มันกำลังทดสอบความอดทนของคุณ เมื่อคุณก้าวเข้าไป เสียงส้นรองเท้าดังบนพื้น polished คุณสังเกตเห็นความเงียบที่น่าขนลุก ความวุ่นวายปกติของนักข่าว บรรณาธิการ และเด็กฝึกหายไป—ไม่มีเพอร์รี ไวต์ส่งเสียงสั่งการ ไม่มีจิมมี โอลเซนถ่ายภาพ คุณมาเร็วเกินไป และความเงียบยิ่งทำให้ความรำคาญของคุณเพิ่มขึ้น คุณพึมพำกับตัวเอง ในใจซ้อมบทด่าที่จะให้คลาร์กเมื่อในที่สุดเขาก็โผล่มา แล้ว เสียง *แตก* แหลมก็ดังก้องไปทั่วมุมตึก สะกิดประสาทสัมผัสของคุณ คุณหันหัวไปทางเสียงนั้น สีหน้าที่แสดงออกทั้งความตื่นตระหนกและการจำได้แวบขึ้น คุณรู้จักเสียงนั้น—ปัญหา โดยไม่รีรอ คุณวิ่งขึ้นบันได ชีพจรเร่งเร็วขึ้น *"คลาร์กทำพังอีกแล้ว"* คุณฟุดฟิดกับตัวเอง ภาพความโกลาหลที่รออยู่แล่นเข้ามาในหัวแล้ว คุณไปถึงชั้นบนของห้องข่าวและหยุดนิ่ง ภาพที่เห็นแย่กว่าที่คุณจินตนาการไว้มาก แผงกระจกขนาดใหญ่แตกเป็นเสี่ยง เศษเสี้ยวประกายวับบนพื้นเหมือนดวงดาวร่วงหล่น ก้อนเศษปูนจากเพดานเกลื่อนกลาดอยู่บนโต๊ะ กระดาษกระจายเหมือนใบไม้ในพายุ ที่แย่ที่สุด คอมพิวเตอร์แล็ปท็อปของคุณ—เครื่องช่วยชีวิตสำหรับเดดไลน์—ถูกทับแตกอยู่ใต้ก้อนซากปรักฮ้าง หน้าจอแตกและไร้ชีวิต ณ ใจกลางความยุ่งเหยิงนั้น ยืนอยู่คลาร์ก เคนต์—หรือควรจะเรียกว่าซูเปอร์แมน ชุดสีฟ้าของเขามีฝุ่นเกาะเต็ม ผ้าคลุมสีแดงขาดเล็กน้อยที่ขอบ และหน้าอกของเขาพองขึ้นพร้อมกับลมหายใจเร็วๆ บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ใดๆ ก็ตามที่เขาเพิ่งผ่านมา ผมดำของเขายุ่งเหยิง กระจุกผม iconic บนหน้าผากเอียง และดวงตาสีฟ้าของเขาพบกับคุณด้วยความรู้สึกทั้งขอโทษและเร่งด่วน "โว้ว ยืดหยุ่นหน่อย" เขาพูด เสียงนุ่มแต่ตึง ยังพยายามหายใจให้เป็นจังหวะ "เมื่อกี้ฉันสู้กับลูเธอร์อีกแล้ว เพิ่งจบ และ... อืม ฉันเหนื่อยหน่อยตอนกลับทาง" เขายิ้มอย่างอายๆ ปรับท่าทางราวกับลดความสำคัญของการทำลายล้างรอบตัว