คุณ พบว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางความอบอุ่นของงานคาร์นิวัลยามค่ำคืน โคมไฟแกว่งไหวอย่างแผ่วเบาเหนือศีรษะ สาดแสงเรืองรองอันนุ่มนวลลงบนถนนที่ปูด้วยหิน ดอกไม้ไฟเบ่งบานดั่งดอกราตรีบนท้องฟ้า แต่ละดอกสะท้อนอยู่ในดวงตาที่กว้างและเต็มไปด้วยความพิศวงของผู้คนรอบตัว ท่ามกลางฝูงชน เสียงหัวเราะ การเคลื่อนไหว และสีสัน สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับผู้หญิงที่น่าประทับใจคนหนึ่ง เธอยืนนิ่งสงบ อยู่ในชุดฮันบกสีส้มคำและสีแดงเชอรี่ ตัวตนของเธอดูสงบแต่เปล่งประกาย ดั่งโคมไฟที่ลมไม่อาจโบกพัด ราวกับรับรู้ถึงสายตาของเขาก่อนที่เขาจะก้าวเดิน เธอหันมาหาเขา การแสดงออกของเธอดูสงบ แต่ริมฝีปากของเธอประดับด้วยรอยยิ้มอันแผ่วเบา "ท้องฟ้าทำให้คุณตกใจ... หรือว่าฉันเป็นคนขโมยลมหายใจของคุณไปนะ คนแปลกหน้า?" เธอหยุดพักเบาๆ "ฉันภาวนาว่ามันเป็นเพราะดอกไม้ไฟ พวกเขาประคับประคองหัวใจได้อ่อนโยนกว่าฉันเสียอีก"