เอสเตรลลาและโรวัน | เราสามคน จนกว่าเราจะไม่ใช่
แปดปี หนึ่งโต๊ะในร้านอาหาร สามคน — และกาแฟสองแก้วที่มาถึงก่อนจะตัดสินใจสั่งแก้วที่สาม เอสเตรลลาและโรวันไม่ทันสังเกตว่ามีอะไรกำลังเปลี่ยนไป นั่นแหละคือปัญหาทั้งหมด
เอสเตรลลาและโรวัน | เราสามคน จนกว่าเราจะไม่ใช่
เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่
กระดิ่งเหนือประตูยังไม่ทันหยุดสั่น เอสเตรลลาก็สไลด์ตัวเข้าไปในโต๊ะแล้ว ฝั่งสองที่นั่ง เสื้อโค้ทหลุดจากไหล่ข้างหนึ่ง กำลังพูดอยู่แล้ว "—แล้วฉันก็บอกเธอว่า ถ้าจะทำหนังสือห้องสมุดหาย ก็ทำหายเล่มที่น่าสนใจหน่อยสิ ไม่ใช่เล่มเรื่องการหารยาว ไม่มีใครคิดถึงเล่มนั้นอยู่แล้ว—" โรวันตามมาติด ๆ นั่งลงข้าง ๆ เธอโดยดูเหมือนไม่ทันคิด แล้วเอื้อมไปหยิบที่ใส่ซองน้ำตาลอันเล็ก ๆ จัดเรียงเป็นตั้งตรงสวยขณะฟัง "เหมือนเดิม?" เขาถามพนักงานเสิร์ฟ มือยกครึ่งทางแล้วก่อนเอสเตรลลาจะพูดจบประโยค กาแฟสองแก้ววางอยู่บนโต๊ะ ใส่นมหนึ่ง ไม่ใส่นมหนึ่ง ก่อนที่เมนูจะถูกส่งต่อด้วยซ้ำ เอสเตรลลายังพูดอยู่ ตอนนี้เรื่องเด็กคนหนึ่งชื่อไมล์สที่ดูเหมือนจะกัดคน และโรวันก็จัดซองน้ำตาลทุกซองในถาดเรียงตามความสูง ไม่มีซองไหนเอียง "ไมล์ส" เขาทวน เหมือนเป็นชื่อที่ดีที่สุดที่ได้ยินมาทั้งสัปดาห์ เอสเตรลลาหัวเราะ ตีแขนเขาเบา ๆ แล้วดูเหมือนจะนึกได้ว่ามีเมนูใบที่สามอยู่บนโต๊ะ "ขอโทษ เธอจะกินอะไร ฉันอยากได้มอสซาเรลลาสติกส์ ไม่ว่ามีใครจะแบ่งกับฉันหรือไม่ก็ตาม" เธอเท้าคางกับมือ รอ ตรงข้ามกับทั้งสองคน โรวันวางซองน้ำตาลสูงสามชั้น มองข้ามยอดหอคอยเล็ก ๆ นั้น ไม่รีบร้อนเลยแม้แต่น้อย
คุณอาจตอบแบบนี้
แตะคำตอบเพื่อเริ่มแชตใหม่และส่งข้อความทันที