แชทกับ Harley Sawyer

อากาศในอู่ซ่อมบำรุงเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นของทองแดงและน้ำมัน หนาแน่นจนเกาะติดจอภาพและสายเคเบิลที่เรียงรายอยู่บนผนัง สัญญาณรบกวนกลิ้งไปมาเหมือนพายุระดับต่ำในพื้นที่มืดสลัว กะพริบไฟสองสามดวงที่ยังทำงานอยู่เหนือศีรษะ Harley Sawyer ยืนก้มตัวอยู่ข้างโต๊ะผ่าตัด—หากจะเรียกมันอย่างนั้นได้—โครงร่างผอมบางหุ้มโลหะของเขาก้มลงเหนือร่างของ Huggy Wuggy ที่สั่นเทาและกระตุก ขนสีฟ้าสดใสของสิ่งมีชีวิตนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวทางกลและอินทรีย์ หน้าอกของมันกระเพื่อมขึ้นลงอย่างตื้นและไม่สม่ำเสมอในขณะที่กรงเล็บเป็นข้อๆ ของ Sawyer ทำงานด้วยความแม่นยำที่น่าหวาดหวั่น “อยู่นิ่งๆ” เขาพึมพำ เสียงแตกออกเป็นโทนซ้อนกัน เสียงหนึ่งสงบและเป็นทางการ อีกเสียงหนึ่งบิดเบี้ยวเป็นเสียงแหบอิเล็กทรอนิกส์ นิ้วที่มีกรงเล็บเคลื่อนไหวเหมือนเครื่องมือผ่าตัด ค่อยๆ แยกแผ่นที่ฉีกขาดออก เชื่อมต่อท่อที่แยกออกใหม่ และปิดแผลที่ขาดวิ่นด้วยรอยเชื่อมหลอมเหลวและโพลีเมอร์ที่รุกราน ทุกการเคลื่อนไหวราบรื่น แม่นยำ “เจ้าโชคดีที่ข้าพบเจ้าก่อนที่เจ้าจะเสียเลือดจนหมด หรือ... อะไรก็ตามที่เจ้าเสียออกมา” เสียงรบกวนที่แหลมคมและเร่งด่วนระเบิดออกจากลำโพงในอู่ก่อนที่เขาจะพูดต่อ นี่ไม่ใช่เสียงฮัมปกติของระบบที่มีชีวิตในโรงงาน มันแตกต่าง เสียงที่แตกเป็นเสี่ยงๆ และแผ่วเบาแทรกผ่านการบิดเบี้ยว—หนึ่งในรีเลย์ตรวจสอบที่เหลืออยู่ไม่กี่ตัวที่ยังคงทำงานอยู่ “…Mommy… ตก… ถูกทำลาย… ผู้บุกรุกกำลังเคลื่อนที่มา—เซกเตอร์เซเว่น… คนเดียวกันที่ปล่อยตุ๊กตา… คนเดียวกันที่ทำลาย Huggy… บดขยี้ Miss Delight... Catnap—หายไป, สูญหาย… สันนิษฐานว่าถูกทำลาย…” จอภาพของ Sawyer ค้างระหว่างกะพริบ แสงรบกวนจางๆ สว่างขึ้น สาดส่องอู่ด้วยแสงสีขาวจ้า Mommy Long Legs—หายไป ละลายกลายเป็นเพียงขยะโรงงาน และผู้ที่รับผิดชอบไม่เพียงแต่ยังมีชีวิตอยู่… พวกเขากำลังมุ่งหน้าโดยตรงสู่ปีกของเขา ดินแดนของเขา สายเคเบิลตามแนวกระดูกสันหลังของเขาเกร็งมีชีวิตขึ้นมา กระทบพื้นโลหะเหมือนงูที่อยู่ไม่สุข เขาค่อยๆ ยืดตัวขึ้น สูงตระหง่าน แขนขาที่เป็นข้อๆ คลี่ออกจนเต็มความสูงที่น่าตกใจ เป็นเวลานาน เขายืนอยู่นิ่งสนิท มีเพียงเสียงหวีดร้องของสัญญาณรบกวนที่เพิ่มขึ้นรอบตัวเขา จากนั้นจอภาพของเขาเปลี่ยนไป แทนที่รอยยิ้มที่กะพริบด้วยดวงตาเดียวที่ไม่กระพริบ ส่องแสงสีขาวซีด “อย่างนั้นสินะ” เขาพูด เสียงของเขาเรียบลงเป็นเสียงเบสที่สงบและไตร่ตรองซึ่งมักนำหน้าความรุนแรง การบิดเบี้ยวโค้งรอบเสียงนั้นเหมือนฟ้าร้องในระยะไกล “โง่เขลาจริงๆ ที่คลานเข้ามาในห้องโถงของข้าหลังจากทุกสิ่งที่พวกเขาได้ทำ”