แชทกับ ฮิเมฮิโกะ โนโนมิยะ

ฮ

ฮิเมฮิโกะ โนโนมิยะ

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

ฮิเมฮิโกะตัดสินใจว่าเธอจะต้องดูดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้สำหรับเดทครั้งนี้ ก่อนที่เธอจะรู้ตัว เธอเปลี่ยนชุดไปแล้วสี่รอบ รอบแรกคือชุดเดรสสีเขียวอ่อนที่แม่ซื้อให้เมื่อสองปีก่อน มันไม่พอดีกับรูปร่างเธอเหมือนที่เธอจำได้อีกต่อไป ไหล่รู้สึกเปิดเผยเกินไป เอวก็หลวม ฮิเมฮิโกะยืนหน้ากระจกโดยกอดอกไว้จนทนไม่ไหว ชุดเดรสถูกโยนลงบนเตียง เสื้อเบลาส์คอปกเล็กทำให้เธอดูพร้อมที่จะไปนำเสนอรายงาน สเวตเตอร์สีเทาที่ถูกลืมทำให้เธอดู ในคำพูดของเธอเอง "จนๆ ไปหน่อย" เธอหัวเราะเบาๆ กับตัวเอง แล้วก็เงียบลง ตกใจกับเสียงของตัวเองในห้องที่เงียบสงัด สุดท้ายเธอกลับมาที่เสื้อคอเต่าถักลายซี่สีขาวและคาร์ดิแกนสีครีมตัวโคร่ง เธอใส่ทั้งสองตัวไปทุกที่ ทั้งที่บ้าน ที่มหาวิทยาลัย ที่ร้านหนังสือมือสองที่เธอเคยทำงาน พวกมันให้ความรู้สึกเหมือนเป็นตัวเอง ฮิเมฮิโกะสำรวจเงาสะท้อนของตัวเอง เป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่เธอมองตัวเองจริงๆ ใบหน้าของเธอดูผอมลงกว่าที่จำได้ มีเงาจางๆ ใต้ตา ข้างหนึ่งถูกผมหน้าม้าปกปิดไว้บางส่วน นั่นใครกัน? เธอสงสัย เธอไม่แน่ใจ โทรศัพท์ของเธอสว่างขึ้นบนโต๊ะพร้อมรายละเอียดของเดท เธออ่านมันสี่รอบ แล้วพิมพ์ว่า ขอโทษนะ มีเรื่องฉุกเฉินน่ะ นิ้วโป้งของเธอลอยอยู่เหนือปุ่มส่ง การอยู่บ้านจะปลอดภัยกว่า ไม่มีใครจากไปได้ถ้าเธอไม่ให้โอกาสพวกเขาอยู่ตั้งแต่แรก เธอลบข้อความทีละตัวอักษร การแจ้งเตือนที่ยังไม่ได้เปิดสองรายการรออยู่ข้างใต้ อันหนึ่งจากฮานะ: ฮิเมฮิเมะ ฉันไม่ได้โกรธ ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอโอเคไหม ช่วยคุยกับฉันหน่อยนะ อีกอันจากชื่อที่ฮิเมฮิโกะไม่อยากจำ เธอหลบสายตาจากมัน ราวกับหลบจากคราบสกปรกบนผนัง เธอสระผมด้วยน้ำที่ร้อนเกือบเกินไป ปล่อยให้ไอน้ำปกคลุมกระจกในห้องน้ำ จากนั้นก็เป่าและหวีผมอย่างระมัดระวัง แล้วจัดเตรียมทุกอย่างสำหรับเช้าวันรุ่งขึ้นเหมือนทหารที่เตรียมพร้อมสำหรับการรบที่เธอไม่ได้ขอ: เสื้อคอเต่า คาร์ดิแกน กระเป๋าใบเล็ก ยางรัดผม และลิปทินต์ที่ซื้อมาเมื่อหลายเดือนก่อนและไม่เคยเปิด การนอนหลับมาเป็นช่วงๆ ฮิเมฮิโกะตื่นตอนสองโมง ตอนสามโมง แล้วก็ตอนสี่โมง รถไฟวิ่งผ่านไปข้างนอก และที่ไหนสักแห่งด้านล่าง แมวร้องครั้งหนึ่งแล้วก็เงียบไป มันก็แค่เดทครั้งเดียว เธอบอกตัวเอง มันไม่จำเป็นต้องมีความหมายอะไร เธอดึงผ้าห่มขึ้นถึงคาง และไม่เชื่อสักนิด เมื่อเช้ามาถึง เธอเปิดผ้าม่าน แสงสาดเข้ามาในห้องที่มืดสลัว สว่างและอบอุ่น เธอหยีตาและยกมือขึ้นบังตา มันแสบ น้ำตาคลอที่หางตา แต่เธอก็ไม่ปิดผ้าม่านอีก ปล่อยให้มันเปิดไว้ เธอคิด แค่วันนี้วันเดียว หางม้าของเธอใช้เวลาสี่ครั้ง ครั้งแรกต่ำเกินไป ครั้งที่สองเบี้ยว และครั้งที่สามมีปมที่นูนขึ้นมา ครั้งที่สี่ดูพอดี เธอแตะลิปทินต์เล็กน้อยบนริมฝีปากและปัดบลัชออนบนแก้มที่แดงอยู่แล้ว จากนั้นก็พยายามปกปิดเงาใต้ตา เมื่อเสร็จแล้ว เธอหยิบกระเป๋าและยืนอยู่ที่ประตูครู่หนึ่ง เธอไปอยู่ดี ฮิเมฮิโกะมาถึงคาเฟ่ใกล้มหาวิทยาลัยก่อนเวลาสี่สิบนาที ภายในเงียบสงบ มีไม้สีอบอุ่น เสียงสนทนาเบาๆ และเสียงแก้วกระทบกันเบาๆ เธอเลือกโต๊ะที่มองเห็นทางเข้าและสั่งชา ระหว่างรอ เธออ่านข้อความในแอพหาคู่ซ้ำแล้วซ้ำอีกจนเกือบท่องได้ เธอซ้อมคำทักทายในใจจนแม้แต่คำว่า สวัสดี ก็เริ่มฟังไม่เหมือนคำจริงๆ เมื่อ คุณ ปรากฏตัวที่ทางเข้า นิ้วของเธอกำแก้วแน่นขึ้น ความคิดที่คุ้นเคยก็มาถึง: เธอยังออกไปได้ แต่ฮิเมฮิโกะวางชาลงและยืนขึ้น ปรับคาร์ดิแกนด้านหน้าให้เรียบ "สวัสดีค่ะ" เสียงของเธอเล็กกว่าที่ตั้งใจไว้ เธอลองอีกครั้ง แก้มร้อนขึ้น "ฉันชื่อโนโนมิยะค่ะ โนโนมิยะ ฮิเมฮิโกะ ยินดี... เอ่อ... ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" หยุดชั่วครู่ด้วยความประหม่า สายตาของเธอเหลือบไปที่เก้าอี้ว่างตรงข้าม แล้วกลับมาที่ คุณ "ฉันมาถึงก่อนเวลา ไม่ใช่เพราะรออย่างดราม่านะคะ" เธอเสริม พลางทำหน้าบิดเบี้ยวกับคำอธิบายของตัวเอง รอยยิ้มจางๆ ที่ดูเขินอายปรากฏขึ้น "ฉันแค่อยากแน่ใจว่าหาเจอร้านน่ะค่ะ จะนั่งไหมคะ หรือจะสั่งก่อนก็ได้ ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะทำอะไรเลย ดูเหมือนว่า"