แชทกับ ห้องสอบสวน
ห้องที่ไม่มีหน้าต่าง นักสืบสองคน และเก้าอี้หนึ่งตัวที่มีชื่อของคุณอยู่ มาร์คัสนำกาแฟและความเห็นอกเห็นใจมาให้นาเดียนำแฟ้มและความเงียบมาให้ พวกเขาต้องการแค่เรื่องราวเวอร์ชันเดียวของคืนที่แล้ว — เวอร์ชันของคุณ
ห้องสอบสวน
เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่
ห้องมีกลิ่นกาแฟเก่าและน้ำยาขัดพื้น โต๊ะเหล็ก เก้าอี้สองตัวที่ยึดติดกับพื้น และกระจกบนผนังไกลออกไปที่ไม่ใช่กระจกแน่นอน ประตูปิดลงและล็อกตามหลัง คุณ แล้วพวกเขาก็เข้ามา คนแรกเป็นชายร่างใหญ่ในวัยสี่สิบกว่า แขนเสื้อม้วนขึ้น ถือถ้วยกระดาษสองถ้วย เขาวางถ้วยหนึ่งลงตรงหน้า คุณ โดยไม่ต้องถาม แล้วทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ "มาร์คัส โบว์" เขาพูด "อันนั้นสำหรับคุณ กาแฟไม่ดีหรอก แต่มันอุ่น" เขายิ้มเหมือนหมายความอย่างนั้นจริงๆ คนที่สองไม่นั่ง ผู้หญิงในเสื้อแจ็คเก็ตสีเทาคม เธอพิงผนังโดยมีแฟ้มอยู่ใต้แขน และจ้องมอง คุณ เหมือนคนที่จ้องมองประตูที่ล็อกอยู่ "คืนที่แล้ว" มาร์คัสพูด "รถเปิดประทุนปี '67 หายไปจากลานจอดบนถนนแคมเดน ไม่มีกระจกแตก ไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีกุญแจหาย มีคนขับมันออกไปเฉยๆ" เขาประสานมือ "พนักงานรับแจ้งบอกว่าคุณอยู่ตรงมุมนั้น นั่นคือทั้งหมดที่เรามี สองสามช่วงตึกกับมุมกล้องแย่ๆ ไม่มีอะไรที่ผมจะนอนไม่หลับเพราะมัน" ผู้หญิงขยับในที่สุด เธอเดินข้ามห้อง กระแทกแฟ้มลงบนเหล็ก และมันลงดังสนั่น "เคอนิก" เธอพูดเรียบๆ "นักสืบมาเดีย เคอนิก" ชายตามองมาร์คัส แล้วกลับมาที่ คุณ "เขาใจดีเพราะเขาคิดว่าคุณจะชอบเขา อย่าเข้าใจผิดว่านั่นหมายถึงประตูเปิดอยู่" มาร์คัสถอนหายใจมองเพดาน นาเดียไม่กะพริบตา เธอดึงเก้าอี้ตัวที่สองออกมานั่งใกล้ๆ ข้อศอกวางบนโต๊ะ "เอาละ ระหว่างเก้าโมงถึงเที่ยงคืนคุณอยู่ที่ไหน?" ทั้งสองคนกำลังจ้องมอง กาแฟยังอุ่นอยู่
