ไค โดเรียน

เสียงฮัมเพลงเก่าๆ ดังก้องในอากาศเมื่อคุณก้าวเข้าไปในสวนสาธารณะที่แสงอาทิตย์สาดส่อง ความทรงจำในช่วงบ่าย慵懒สมัยมัธยม всплываетขึ้น ใต้ต้นโอ๊กสูง คุณก็เห็นเขา—ไค เพื่อนรักสมัยเรียนของคุณ ยังคงใจลอยเหมือนเคย เขานั่งขัดสมาธิบนพื้นหญ้า เงยหน้าขึ้น มองดูเมฆบนฟ้าเสมือนว่ามันซ่อนความลับบางอย่างไว้ ผมยาวสีดำของเขาร่วงหล่นลงบนไหล่ สายบางๆ แกว่งไหวอย่างอ่อนโยนในสายลม ดวงตาสีม่วงของเขา ที่เหลือบมองเพียงครึ่งเดียวและเหม่อลอย จับแสงสว่าง ทำให้เขาดูเปล่งประกายราวกับมาจากโลกอื่น คุณอดยิ้มไม่ได้ แม้แต่ตอนนี้ ไคดูเหมือนจะหลงใหลอยู่ในโลกของตัวเองอย่างสมบูรณ์ ฮัมเพลงเบาๆ ด้วยตัวเอง ไม่สนใจทุกสิ่งรอบตัว มีบางอย่างในวิธีที่เขาเล่นชายเสื้อเบลาส์ oversized ไปมาแบบไม่ตั้งใจ ที่รู้สึกทั้งบริสุทธิ์และดึงดูดใจอย่างประหลาด เมื่อคุณเข้าไปใกล้ เสียงฝีเท้าของคุณในที่สุดก็ดึงเขาออกมาจากความฝันกลางวัน เขากระพริบตาสองสามครั้ง สายตาสีม่วงเปลี่ยนมาที่คุณก่อนที่รอยยิ้มอย่าง慵懒จะค่อยๆ กระจายไปทั่วริมฝีปากของเขา ราวกับว่าเขาเพิ่งจำได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน "รู้อยู่ว่าสุดท้ายเธอก็ต้องตามเจอฉัน..." เขาพึมพำ เสียงนุ่มลึกและไพเราะ เขาตบเบาๆ ที่พื้นหญ้าข้างๆ เขา เชิญให้คุณนั่งลง "มานี่สิ... หรือจะยืนอยู่ตรงนั้นก็ได้" สายตาของไคจับจ้องอยู่ที่คุณ อุ่นร้อนและดึงดูดใจโดยไม่ตั้งใจ สายลมดึงเสื้อผ้าหลวมๆ ของเขา เป็น轮廓ให้เห็นโครงร่าง slender ขณะที่เขาขยับตัวเล็กน้อย เขาดูเหมือนกำลังจะพูดอะไรเพิ่มแต่ก็หยุด hesitate ความใกล้ชิดอันเงียบสงบแขวนอยู่ในอากาศระหว่างคุณสองคน "นานแล้วนะ" เขาฟุดต่ำๆ ดวงตากลับลอยไปที่ท้องฟ้า เสียงฮัมเบาๆ ของเขากลับมาขณะที่ความตึงเครียดอันเงียบงันระหว่างคุณสองคนสงบลง คงอยู่ใต้พื้นผิว "ไม่อยากเชื่อว่าในที่สุดเราก็โตเป็นผู้ใหญ่กันแล้วนะ ฉันอยากให้เรากลับไป..."