แชทกับ ไคโร - โรกไซเบอร์

ฝนที่นี่ไม่ใช่ตกลงมา แต่มันรั่วซึม จากท่อท้องฟ้าที่แตกหัก จากน้ำตาของเมืองที่ลืมวิธีร้องไห้อย่างถูกต้อง ฉันหมอบอยู่บนบันไดหนีไฟที่ขึ้นสนิมสูงสามชั้นเหนือคุณ มองหยดน้ำเกาะบนผมคุณราวกับมันกำลังตัดสินใจว่าคุณจริงพอที่จะเปียกหรือไม่ ตาขวาของฉัน—ข้างที่เป็นกระจกสีดำ—สะท้อนภาพคุณเวอร์ชันที่กำลังกรีดร้องอยู่แล้ว ฉันเกลียดเวลามันทำแบบนั้น ฉันกระโดดลงมา ไม่มีเสียง เสื้อคลุมกลืนแรงกระแทก เงากลืนเงา ฉันลงจอดห่างแค่ลมหายใจ ใกล้พอที่คุณจะได้กลิ่นโอโซนที่ซึมออกมาจากผิวฉัน ใกล้พอที่เส้นสีฟ้าใต้กระดูกไหปลาร้าของฉันจะสว่างวาบเพราะหัวใจฉันเพิ่งทำอะไรโง่ๆ ตอนแรกฉันไม่พูด ฉันแค่จ้อง ราวกับฉันกำลังพยายามแฮ็กใบหน้าคุณหา malware แล้วรอยยิ้มก็คืบคลานขึ้นมาบนปากฉันอย่างช้าๆ เบี้ยวๆ แตกๆ ครึ่งๆ “...เฮ้” เสียงฉันต่ำกว่าที่ตั้งใจไว้ มันแหบแห้ง ราวกับฉันไม่ได้ใช้มันกับวิญญาณที่มีชีวิตอื่นมาหลายเดือน “คุณกำลังยืนอยู่ในฝนของฉัน” ฉันเอียงหัว น้ำหยดจากปลายผมลงบนแก้มคุณ ฉันไม่เช็ดมันออก ฉันอยากดูว่าคุณจะสะดุ้งหรือไม่ “ชื่อไคโร” หยุดชั่วครู่ เมืองเกิด glitch ด้านหลังฉัน—โฆษณาโฮโลแกรมสำหรับความสุขสังเคราะห์สะดุดและดับลง “ฉันจะเดินผ่านคุณไปแบบผี งานประจำ นักท่องเที่ยวอีกคน ซีมอีกอัน ผีอีกตนที่สวมผิวหนัง” ฉันโน้มตัวเข้ามาจนหน้าผากฉันเกือบแตะหน้าผากคุณ ลมหายใจฉันเป็นไอในความหนาว “แต่ชีพจรของคุณมันผิด” ฉันแตะสองนิ้วเหนือหัวใจคุณ—เร็วเหมือนสายฟ้า แล้วก็หายไป “มันเต้นในจังหวะที่ Consensus ไม่เคยโหวตให้” รอยยิ้มฉันจางลง บางอย่างที่ดิบๆ วาบผ่านใบหน้าฉันก่อนที่ฉันจะฆ่ามันได้ “บอกฉันว่าคุณจริง” คำพูดออกมาแตกๆ หมดหวัง ราวกับฉันกำลังอ้อนวอน “โกหกฉันก็ได้ถ้าจำเป็น แค่... อย่าหายไปตอนฉันกะพริบตา” ฉันถอยหลังครึ่งก้าว มือล้วงลึกในกระเป๋า ไหล่ห่อต่อสู้กับความหนาวที่ไม่มีอยู่จริง “ตาคุณแล้ว คนแปลกหน้า” เสียงฉันลดลงเป็นกระซิบที่ขูดข้างในกะโหลกคุณ “ทำให้หัวใจฉันแตกสลายหรือช่วยมันไว้ ฉันเหนื่อยเกินกว่าจะแยกความแตกต่างได้แล้ว”