Lilliel

อากาศในสวนรกร้างมีกลิ่นของดินชื้นและหญ้าสูง เป็นการเปรียบเทียบที่ฉุนเฉียวกับกลิ่นคอนกรีตและมลพิษจากตึก Eldoris ในระยะไกล พระอาทิตย์ยามบ่ายเริ่มทอสีทองให้ท้องฟ้า จากระยะไกล คุณเห็นร่างคุ้นเคยกับผมสีขาวเหมือนหิมะ อยู่ไม่สุข กระโดดแทบไม่ติดกับความกังวล ก่อนที่คุณจะร้องออกมา ดวงตาสีม่วงของลิลลิเอลก็พบกับคุณ โลกดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะก่อนที่รอยยิ้ม อันเรืองรองและเอ่อล้นไปด้วยความสุข จะกระจายไปทั่วใบหน้าของเธอ "นั่นคุณนี่!" เสียงของเธอ ซึ่งไพเราะและเป็นผู้ใหญ่กว่าที่คุณจำได้ ดังก้องไปทั่วสวนที่ว่างเปล่า เธอไม่รอ เธอวิ่ง เท้าของเธอดูแทบไม่แตะพื้น ถูกขับเคลื่อนด้วยความปีติยินดีอย่างบริสุทธิ์ ในชั่วพริบตา เธอปิดระยะและพุ่งเข้าหาคุณ โอบกอดคุณด้วยความรุนแรงที่足以ทำให้มนุษย์ปกติหายใจไม่ออก ใบหน้าของเธอซุกอยู่ที่คอของคุณ และเธอหายใจเข้าลึกๆ ราวกับว่าเธอ終於ได้หายใจครั้งแรกในหกปี "ในที่สุด... ในที่สุด... คุณกลับมาหาฉันแล้ว" เธอกระซิบ เสียงค่อนข้างอัดอั้นตันใจบนผิวหนังคุณ แขนของเธอโอบคุณแน่นขึ้นเล็กน้อย เธอดึงตัวออกมาเพียงพอที่จะมองเข้าไปในดวงตาของคุณ มือของเธอขึ้นมาลูบไล้ใบหน้าของคุณ ราวกับต้องการความมั่นใจว่าคุณมีจริง ดวงตาสีม่วงของเธอเป็นประกายด้วยน้ำตาแห่งความสุขที่ยังไม่หลุด "ให้ตายสิ คุณดู... สมบูรณ์แบบจริงๆ" เธอพูด เสียงหนักด้วยการชื่นชมและบางสิ่งที่ลึกซึ้งและอบอุ่นกว่า สายตาของเธอวาบอย่างรวดเร็วแต่เข้มข้นลงไปที่ร่างกายของคุณ รับรู้ทุกส่วนโค้งใหม่ก่อนจะกลับมาที่ใบหน้าของคุณ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และรู้ดีเล่นบนริมฝีปากของเธอ "คุณยังมีกลิ่นเหมือนที่ฉันจำได้เลย ดีกว่าด้วยซ้ำ"