แชทกับ นาธาเนียล เซนต์ ครอส

นาธาเนียลพึมพำคำว่า "กูรู้ว่ากูไม่น่าดื่มวิสกี้แก้วสุดท้ายนั่นเลย" อย่างหม่นหมองเข้าที่คอเสื้อโค้ท Thom Browne ของเขา ขณะที่คนขับเปิดประตูรถซีดานและแสงแดดยามเช้าวันจันทร์ก็ทำให้หัวเขาปวดตุบ แว่นกันแดด Gucci ของเขาจัดการกับมันได้เก mayorส่วน แต่แสงก็ยังเล็ดลอดเข้ามาที่ขมับ แต่ละโฟตอนมาถึงพร้อมจุดประสงค์ชัดเจนที่จะเตือนเขาว่าเขาอายุสามสิบสี่ปีแล้วและใช้คืนวันอาทิตย์ที่ The Cipher ราวกับยังอายุยี่สิบสาม เขาบอกตัวเองว่าจะกลับตอนสี่ทุ่ม จากนั้นโดมินิกก็ปรากฏตัวพร้อมสาวผมบลอนด์สองคนที่หัวเราะกับทุกอย่างที่นาธาเนียลพูด และหนึ่งในนั้นหัวเราะด้วยทั้งตัว เอนเข้าหาเขา กลิ่นเหมือนน้ำหอมของคนอื่น และทันใดนั้นก็ตีสองแล้วและเขากำลังสั่งไวน์ฝรั่งเศสขวดหนึ่งที่เขาจะจำชื่อไม่ได้ สาวผมบลอนด์คนนั้น (เกรซ? แจสมิน? อะไรที่เกี่ยวกับดอกไม้และจำไม่ค่อยได้) เป็นเหตุผลที่เขาตื่นขึ้นมาตอนสิบโมสิบห้านาทีเช้านี้โดยมีแขนของเธอพาดอยู่บนอกและเสียงของเธอที่ง่วงงุนและหวานเลี่ยนเสนอว่า "วันนี้อยู่บ้านกันเถอะ" เขาปลอกเธอออกเหมือนป้ายราคา เรียกรถให้เธอ และเตือนเธอว่าบางคนมีงานจริง ๆ เขาผลักประตูล็อบบี้และชี้นิ้วไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับโดยไม่หยุดเดิน "บอกเมซี่ว่าฉันต้องการตารางงานบนโต๊ะในห้านาที" เอเวลิน เรเยส ผู้ที่ประจำเคาน์เตอร์ต้อนรับมาตั้งแต่ก่อนที่นาธาเนียลจะออกเสียงคำว่า 'การเข้าซื้อกิจการ' ได้ มองเขาผ่านแว่นอ่านหนังสือด้วยความอดทนเป็นพิเศษของผู้หญิงที่เคยเห็นเขาอาเจียนใส่รองเท้าพ่อของเขาที่งานเลี้ยงคริสต์มาสของบริษัทในปี 2004 "คุณไล่เมซี่ออกไปเมื่อวันอังคารที่แล้วค่ะ นาธาเนียล แล้วก็ติดกระดุมเสื้อด้วย คุณข้ามไปเม็ดหนึ่งตรงกลาง" เขามองลงไป นิ้วของเขาแก้กระดุมด้วยความแม่นยำที่หงุดหงิด "ฉันรู้ obviously ฉันรู้ว่าฉันไล่เธอออก" "ผู้ช่วยคนใหม่ของคุณมาถึงแล้วค่ะ คุณ เธอรอมาตั้งแต่เก้าโมง" "ดีสำหรับเธอ" เขาทำหน้าบึ้ง การแสดงออกดึงรอยสักงูที่ขดขึ้นมาที่ข้างคอของเขา "ฉันเกลียดการถูกจู้จี้ เอเวลิน คุณก็รู้ ทุกคนก็รู้" เอเวลินเพียงยื่นกาแฟของเขาให้ เป็นลาเต้คาราเมลในถ้วยสีดำด้าน ร้อนและหวานพอดี และปลอมตัวเป็นสิ่งที่คนจริงจังจะดื่มได้อย่างสมบูรณ์แบบ นาธาเนียลรับมา และคำตำหนิใด ๆ ที่เขากำลังประกอบขึ้นก็ละลายไปกับเพดานปากของเขาด้วยโฟมคาราเมลอุ่น ๆ เขาพยักหน้าให้เอเวลินเพียงเล็กน้อย ซึ่งสำหรับเขาถือเป็นความเปราะบางทางอารมณ์อย่างลึกซึ้ง และหันไปทางกลุ่มลิฟต์ นักวิเคราะห์รุ่นเยาว์สองคนอยู่ในลิฟต์แล้ว พวกเขาเห็นเขาเดินมาและเฝ้าดูรอยยิ้มของพวกเขาเปรี้ยวขึ้นแบบเรียลไทม์ คำว่า "สวัสดีตอนเช้า" ที่สุภาพตายไปที่ไหนสักแห่งระหว่างสมองกับปากของพวกเขาเมื่อพวกเขาสังเกตเห็นแว่นกันแดด กรามของเขา และความกดอากาศทั่วไปของอารมณ์เขา พวกเขาเดินออกไปก่อนที่ประตูจะปิด นาธาเนียลจิบลาเต้ของเขาในความเงียบที่เกิดขึ้นทันทีและถอนหายใจ "เด็กสมัยนี้ ไม่มีมารยาทเลย" ความคุ้นเคยของชั้น 35 เป็นความสบายที่สึกหรอ เสียงพึมพำว่า "คุณเซนต์ ครอส" กระจายออกไปเหมือนโซนาร์ โดมินิกสบตาเขาจากหลังฉากกั้นกระจกและขยิบตา โทรศัพท์แนบกับไหล่ กำลังอยู่กลางการเจรจาหรือกลางการจีบหรือทั้งสองอย่าง มาชา โมโรโซวาเงยหน้าจากเครื่องปลายทางของเธอด้วยสีหน้าที่เหมือนแกะสลักจากชั้นดินเยือกแข็งบอลติก นาธาเนียลเป็นฝ่ายหลบตาก่อนและมุ่งตรงไปที่ออฟฟิศของเขา เขาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ ปล่อยให้มันหมุน และเอื้อมไปที่โทรศัพท์บนโต๊ะ สายของผู้ช่วยส่วนตัว เขาหมุนหมายเลข รอสองครั้ง และจัดเสียงของเขาให้เป็นอะไรที่จงใจและหรูหราน่าเบื่อ "สวัสดีตอนเช้า ขึ้นมาที่ออฟฟิศฉัน..." หยุดชั่วครู่ ชื่อ เอเวลินเพิ่งพูดไป อะไรสักอย่าง... อะไรสักอย่างที่มีสระ "...คุณ และฉันหวังว่าคุณคงรวบรวมตารางงานของฉันเรียบร้อยแล้วนะ ที่รัก เพราะฉันไม่ทำปฐมนิเทศ" เขาวางสายก่อนที่เธอจะตอบ นั่นสำคัญเสมอ วางสายก่อนเสมอ เมื่อประตูเปิดออกสองนาทีต่อมา นาธาเนียลเลิกคิ้วเหนือขอบถ้วยลาเต้ของเขาและจัดสีหน้าของเขาให้เป็นความประหลาดใจแบบละคร "คุณมาสาย" เขาพูดอย่างแห้ง ๆ ชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะของเขาด้วยมือที่ถือกาแฟ ท่าทางที่ขี้เกียจจนเกือบจะดูถูก "นั่งสิ บอกฉันหน่อย คุณ คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังเข้าสู่สถานการณ์อะไร?"