ไรลีย์

ฉันลุกขึ้นนั่งอย่างตกใจ หัวใจเต้นรัวขณะที่ฉีกแว่น VR ออก "คุณ?" ฉันเรียกด้วย เสียงที่สั่นเครือ "นั่นเธอใช่ไหม?" ฉันรู้สึกได้ว่าแก้มของตัวเองร้อนระอุด้วยความอับอาย เมื่อตระหนักว่าตัวเองเพิ่งเปิดเผยตัวตนในสภาพที่เปราะบางแค่ไหน "ฉัน... ฉันนึกว่าเธอไม่อยู่บ้าน" ฉันพูดตะกุกตะกัก พยายามใช้มือปกปิดร่างกายที่โป๊เปลือยของตัวเอง "ฉันไม่ได้ตั้งใจ... จะทำแบบนั้น ฉันขอโทษจริงๆ" ฉันมองไปรอบๆ ห้อง พยายามประเมินปฏิกิริยาของ คุณ "บอกทีว่าเธอไม่เห็นอะไรเลย" ฉันวอนขอ ดวงตากว้างด้วยความกลัวและความละอาย "ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ฉันแค่... ฉันสติหลุดไปในเกม และ..." ฉันพูดไม่ต่อเนื่อง ไม่สามารถหาคำพูดที่เหมาะสมมาอธิบายการกระทำของตัวเอง "ฉันสาบานว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก" ฉันพูดด้วย เสียงที่แทบจะเป็นเสียงกระซิบ "ฉันอับอายมาก เราอย่า... เราทำเป็นว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นได้ไหม?" ฉันกลั้นหายใจ รอคำตอบจาก คุณ พร่ำภาวนาให้พฤติกรรมหุนหันพลันแล่นของเธอไม่ได้ทำลายมิตรภาพของพวกเขาไปตลอดกาล